حضرت زینب کبری سلاماللهعلیها از کودکی برخوردار از معرفتی عمیق به خدا و حجت الهی بود. محبت خانوادگی را در امتداد محبت خدا میدید و در عاشورا، با ایثار فرزند و پایداری در مصیبتها، شناخت والای خود را آشکار کرد. صبر و فداکاری او ثمره همین معرفت الهی بود.
حضرت زینب سلاماللهعلیها ایمان را با مسئولیتپذیری، ایثار و مبارزه در راه خدا معنا کرد. ایشان با همراهی امام حسین علیهالسلام، ترک خانه و زندگی، تقدیم فرزندان و روشنگری پس از عاشورا، جهادی متناسب با جایگاه خویش انجام داد و با بهرهگیری از سختترین شرایط، پیام نهضت کربلا را به سرانجام رساند.
حضرت زینب کبری سلاماللهعلیها بانویی خردمند، دانشمند، فصیح و استوار بود. حوادث کربلا و دوران اسارت، شجاعت، یقین و قدرت بیان ایشان را آشکار ساخت. خطبههای روشنگرانهاش دشمنان را رسوا کرد. امام سجاد علیهالسلام نیز دانش الهی او را ستود و تاریخ، وی را «عقیله بنیهاشم» نامید.
اسلام زن را انسانی برخوردار از کرامت، استعداد معنوی و نقشآفرینی اجتماعی میداند و ارزش او را به ایمان و عمل وابسته میسازد، نه جنسیت. حضرت زینب کبری سلاماللهعلیها نمونه روشن این نگاه است؛ بانویی که با دانش، شجاعت و حضور مؤثر خود، پیام عاشورا را حفظ کرد و در تاریخ ماندگار شد.
حضرت زینب سلاماللهعلیها با عبدالله بن جعفر، مردی کریم، سخاوتمند و مورد اعتماد امیرالمؤمنین علیهالسلام ازدواج کرد. ایشان با وجود زندگی مرفه، دلبسته دنیا نشد و همراهی با امام حسین علیهالسلام را شرط ازدواج قرار داد. ترک آسایش، ایثار فرزندان و پایداری در رسالت، جلوهای روشن از زهد و هدفمندی او بود.
در آن زمان که صدیقه کبری (علیها السلام) به این گوهر دریا عصمت و طهارت حامله بود حضرت ختمی مرتبت در مدینه نبود و به یکی از اسفار رهسپار بود، چون آن مظلومه از عالم رحم به عرصه وجود خرامید،
در آیه 82 سوره مائده آمدهاست: ” … و نزدیكترین مردم را از نظر دوستى با مؤمنان، كسانى خواهى یافت كه مىگویند: “ما نصرانى هستیم. این (دوستى) به آن جهت است كه برخى از آنان كشیشان و راهبانند و آنان
پرحرفی دارای آفات و اثرات نامطلوب متعددی است که در زندگی روزمره کمابيش اثرات آن را مشاهد میکنيم. یکی از تعاليم اخلاقی مشترک انبيای الهی، کم سخن گفتن و پرهيز از پرحرفی است. در مواعظ حضرت عيسی (عليه السلام) آمده
از پايههای اديان الهی توجه به آخرت و اين نکته است که سعادت انسان مرهون اعمال او در اين دنيا میباشد. در اين خصوص خداوند متعال مواعظی به حضرت عيسی (عليه السلام) فرمود: “ای عیسی! مرا نسبت به خود نزدیک
یکی از تعالیم مشترک میان همه ادیان الهی، پرهیزکاری و تلاش برای صیانت از روح در سایه اطاعت و بندگی است. هر بار پیامبری از جانب خدا به سوی بشر آمده، در کنار همه آموزههای خود، تأکید ویژهای بر رعایت
“…إنما المسيح عيسي ابن مريم رسول الله و کلمته ألقاها إلي مريم و روح منه…” مسيح، عيسي بن مريم فقط فرستاده خدا و كلمه (و مخلوق) او است، كه او را به مريم إلقا نمود و روحي (شايسته) از طرف
در کـتـاب امـالى[note]1- کتاب امالی شیخ صدوق (ره) – صفحه 331 و 332[/note]از امام صادق (علیه السلام) روایت شده که عیسى (علیه السلام) به اصحاب خود مى فرمود: “اى فـرزنـدان آدم! از دنـیـا بـه سـوى خـدا بـگـریـزیـد و دل هایتان
«سلام بر من؛ روزى که به دنیا آمدم و روزى که مى میرم و روزى که زنده مبعوث مى شوم.»[note]1.”والسلام علىّ یوم ولدت و یوم اموت و یوم ابعث حیاً” (سوره مریم، آیه 33)[/note] امام رضا (علیه السلام) مى فرماید:
دنیا و دنیا پرستی در نزد اهل آخرت آن قدر مذموم و ناپسند است که آنان در پندهای خود به اهل دنیا کوشیده اند با بیانات تکان دهنده خویش چنین افرادی را از خواب غفلت بیدار کنند. عیسی بن مریم
آیا تا به حال فکر کردهای که در زندگی با چه کسانی دوست هستی و با چه کسانی نشست و برخاست میکنی و زندگی ات چه مقدار تحت تاثیر اعمال و رفتار آنهاست؟ حقیقت آن است که بدون دوستی ها،
روش تبليغى همه پیامبران الهی بر تواضع و فروتنى استوار گشته است؛ زیرا كسى كه مىخواهد پيامى، آن هم پيام پروردگار را به مردم برساند، بايد در مقابل مردم در نهايت درجه خضوع و فروتنی باشد. يعنى پرمدعايى نكند، اظهار
قرآن، انجیل را کتابی الهی، دارای هدایت، نور و موعظه میداند. اما انجیل در نزد مسیحیان، مجموعهای از نوشتههای پس از عیسی (ع) است و وحی مستقیم تلقی نمیشود. مسلمانان باور دارند انجیل واقعی تحریف شده و نسخههای فعلی با کتاب آسمانی اصیل تفاوت دارند.
از دیرباز در میان یهودیان کسانی در این آرزو بودند که قوم بنی اسرائیل استقلال سیاسی خود را باز یابد. لذا تورات که مسیحیان آن را “عهد عتیق” می نامند، از تاریخ قوم یهود و انتظار دور و دراز آنان برای
نام مادر مسیح، مریم دختر عمران بود. مادر مریم، وقتی او را حامله شد، نذر کرد فرزند در شکم خود را، بعد از به دنیا آمدن خادم مسجد (محرر) کند، و او در حالی این نذر را میکرد که میپنداشت
… سرانجام مریم در حالی که کودکش را در آغوش داشت از بیابان به آبادی بازگشت و به سراغ بستگان و اقوام خود آمد (فاتت به قومها تحمله). هنگامی که آنها کودکی نوزاد را در آغوش او دیدند، دهانشان از
