مناسبت نامه

در دوران جاهلیت، جامعه عرب غرق در جهل، تبعیض، بت‌پرستی و خشونت بود. زنان بی‌ارزش و قبایل پراکنده و جنگجو بودند. در چنین محیطی، پیامبر اسلام‌(ص) با بعثت خود مردم را به توحید، برابری، عدالت، علم و کرامت انسانی فراخواند و از قومی جاهل، امتی آگاه و مؤمن ساخت.

خداوند بر مؤمنان منت نهاد که پیامبری از میان خودشان برانگیخت تا آنان را از گمراهی برهاند. پیامبر اسلام‌(ص) قهرمان بی‌نظیر تاریخ در اصلاحات اجتماعی، اخلاقی و انسانی بود؛ او با زهد، عدالت، برابری و بی‌اعتنایی به دنیا، جامعه‌ای فاسد را به امتی مؤمن و آگاه بدل ساخت.

پیامبر اکرم‌(ص) همواره از هر فرصت برای هدایت مردم بهره می‌گرفت و با زبان نرم و بیانی روشن آموزش می‌داد. در ماجرای زورآزمایی جوانان، ایشان معیار حقیقی قدرت را نه توان جسمی، بلکه **غلبه بر هوای نفس، کنترل خشم و پایبندی به حق** معرفی کرد و نشان داد نیرومندترین انسان کسی است که در جذابیت‌ها، خشم و قدرت، نفس خویش را مهار کند.

با بعثت پیامبر اسلام‌(ص)، نزول قرآن آغاز شد؛ کتابی که خدا آن را نور و راهنمای سعادت بشر معرفی کرده است. قرآن خود روشن‌کننده حقایق است، اما فهم و اجرای کامل آن بدون معلم الهی ممکن نیست؛ ازاین‌رو پیامبر‌(ص) و سپس اهل‌بیت‌(ع) مأمور تبیین معارف قرآن شدند.

انسان همواره میان افراط‌ و تفریط در نوسان است و جامعه‌ها برای بازگشت به تعادل به هدایت پیامبران نیاز دارند. رسالت‌های الهی هر یک درمانی موقّت برای انحرافات زمان خود بودند، اما رسالت پیامبر اسلام‌(ص) قانونی جامع، فطری و کامل است که حافظ همه پیام‌های پیشین و پایان‌دهنده سلسله نبوت است.

بر اساس شواهد قرآنی و تاریخی، پیامبران پیشین به‌ویژه حضرت مسیح‌(ع) بشارت ظهور پیامبری پس از خود با نام «احمد» را داده بودند. واژه «فارقلیط» در انجیل یوحنا نیز با توجه به قرائن زبانی و محتوایی، بر پیامبر موعود و صاحب شریعت جدید—نه روح‌القدس—دلالت دارد. این بشارت‌ها همراه با دلایل قطعی نبوت، نبوت پیامبر اسلام‌(ص) را تأیید می‌کنند.

در آستانه چهل‌سالگی، پیامبر اسلام‌(ص) پس از سال‌ها عبادت و تأمل در کوه حرا، شایسته دریافت وحی و رسالت شد. با نزول جبرئیل و آیات نخستین، نبوت ایشان آغاز گشت و خدیجه‌(س) نخستین ایمان‌آورنده شد. این بعثت، نقطه عطف هدایت بشری و آغاز رسالت خاتم‌الانبیا بود.

بعد از فتح مکه در سال هشتم هجری، مکه جزء بلاد اسلامی قرار گرفت، ولی مشرکان همچنان در مکه بودند و به آیین خوشان عمل می‌کردند. حتی در موسم حج نیز هر دو گروه مسلمان و مشرک، مناسک را طبق

گرفتن عیدی در روزهای عید بین مردم امری مرسوم است و معمولا افراد در روزهای عید، هدایایی را به عنوان عیدی به هم تقدیم می‌كنند. یكی از بهترین عیدی‌ها که خداوند به بندگان خود در روز عید سعید قربان داده،

قربانی، از شعارها و نشانه های دین خدا و پرستش او و از مناسك حج است. مفهوم قربانی، آن است كه برای خدا و به نام خدای متعال، حیوانی را به حرم محترم الهی هدیه و تقدیم می كنند. این

یکی از واجبات حج تمتع، قربانی کردن در منى و در روز عيد قربان است. ذبح قربانی‌ به دست حجّاج مسلمان خاطرۀ جالب توجه و الهام‌بخش دو بنده یکتاپرست و با اخلاص خدا یعنی ابراهيم و اسماعيل (عليهما السلام) را

امیرالمؤمنین على (علیه السلام) چون نماز ظهر عید قربان را می‌خواند، بر فراز منبر می‌رفت و پس از ذکر الهی و حمد و سپاس پروردگار، درود بر پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرستاد و می‌فرمود: ”

در عرف فرهنگ دینی، هر عملی که رضایت خداوند را جلب کند و موجب تقرب بنده به پروردگار شود، عبادت نام می­گیرد. اما آیا همه عبادت­ها از این نظر در یک درجه هستند؟ شکی نیست که اعمال عبادی اقسام مختلفی

شناخت “انسان کامل” یا به اصطلاح امروز “انسان ایده آل” یکی از اصول بسیار لازم و ضرورى است. تربیت و اخلاق در هر مکتبى بر اساس شناخت انسان کامل و انسان ایده آل در آن مکتب رقم می خورد. لذا

ابوحمزه ثمالی از امام باقر (علیه السلام) نقل می‌کند که آن حضرت فرمود: “حضرت آدم (علیه السلام) به هابیل و قابیل فرمان داد تا (برای خداوند) یک قربانى[note]1. ” قربانی” به معنى عملى است که باعث تقرب به پروردگار ‌شود.[/note]

جهان امروزی، جهان اختلاف و نزاع و درگیری بین انسان هاست. از همین رو باید با پیدا کردن اشتراکات جهانی و تمرکز بر روی آن، قدری از التهابات کاست. یکی از اشتراکات مهم بین بسیاری از انسان ها، دین دار

انسان موحدی که به حکم وقوف در عرفات و مشعر، به مقام معرفت الله و خداشناسی کامل رسیده و تمام تمایلات نفسانی و دنیایی در نظرش خاک و سنگ آمده و در دریای محبت پروردگار مستغرق شده است، طبیعی است