مسجد

همه، این را شنیده‌ایم که بسياری که در عمل، خلافت بلافاصله امیرالمؤمنین (عليه السلام) پس از پيامبر اکرم (صلّی الله عليه و آله و سلّم) را نپذيرفتند، خود در روز غدیر حاضر بودند. حال سؤال این است که بعدها وقتی

جمعه بود و مردم در مسجد منتظر، تا برایشان خطبه بخواند. خاطرۀ آن روز را در ذهن مرور کرد. چه روز بزرگی! در میان جمعیت صد وبیست هزار نفری، حبیب خدا او را فراخواند و بر فراز منبری که از

نام مادر مسیح، مریم دختر عمران بود. مادر مریم، وقتی او را حامله شد، نذر کرد فرزند در شکم خود را، بعد از به دنیا آمدن خادم مسجد (محرر) کند، و او در حالی این نذر را می‏کرد که می‏پنداشت

هارون الرشید برای عوام‌فریبی، در برابر ضریح پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) بهانه آورد که قصد دارد امام کاظم (علیه‌السلام) را زندانی کند. او مدعی شد که امام عامل تفرقه و خونریزی است، درحالی‌که از نورانیت و نفوذ معنوی ایشان وحشت داشت.

مردم می‌دانستند که حضرت فاطمه (س) نزد پیامبر (ص) جایگاهی ویژه دارد و آزار او، آزار پیامبر (ص) است. قرآن، آزاردهندگان خدا و رسول را ملعون می‌داند. این سخن پیامبر (ص) هشداری بود که خشم فاطمه (س) نشانه ناحق بودن کسانی است که پس از او حکومت کردند.