مدینه

بر طبق تواریخ اسلامی و کتب دینی گذشتگان  تمامی پیامبران الهی  از آدم تا به خاتم دارای وصی بوده اند . نام وصی آدم ، ” هبة الله ” بود که به زبان عبرانی ، ” شیث ” است .

در دوران جاهلیت، جامعه عرب غرق در جهل، تبعیض، بت‌پرستی و خشونت بود. زنان بی‌ارزش و قبایل پراکنده و جنگجو بودند. در چنین محیطی، پیامبر اسلام‌(ص) با بعثت خود مردم را به توحید، برابری، عدالت، علم و کرامت انسانی فراخواند و از قومی جاهل، امتی آگاه و مؤمن ساخت.

پیامبر اکرم‌(ص) در جامعه‌ای بی‌سواد رشد کرد و هرگز خواندن و نوشتن نیاموخت. تاریخ‌نگاران مسلمان و غیرمسلمان بر اُمّی بودن ایشان اتفاق دارند. با این حال، قرآن—عالی‌ترین متن عربی—بر زبان او نازل شد. این واقعیت، بهترین گواه بر اتکای پیامبر(ص) به وحی الهی و رسالت آسمانی اوست.

امام صادق (علیه السلام) با فروش گندم ذخیره‌شده در خانه و خرید نان از بازار به طور روزانه، نشان دادند که باید در زندگی میانه‌روی کرد. ایشان تأکید کردند که نان خانه باید مشابه نان مردم باشد و با این کار، همدلی با مردم و غمخواری برای آنها را نشان دادند.

ابوالحسن الرفاء با استدلالی منطقی ثابت کرد که همان‌گونه که پیامبر (ص) در غزوه تبوک، علی (ع) را جانشین خود در مدینه قرار داد، قطعاً برای پس از وفاتش نیز جانشینی تعیین کرده است. اما پس از رحلت پیامبر (ص)، برخی از امت از مسیر الهی منحرف شدند.

امام رضا (علیه‌السلام)، هشتمین امام شیعیان، در سال 148 هجری در مدینه متولد شدند. به دلیل علم و فضایل اخلاقی، «عالم آل محمد» لقب گرفتند. مأمون عباسی ایشان را مجبور به پذیرش ولایتعهدی کرد. در سال 203 هجری قمری با توطئه مأمون به شهادت رسیدند و در مشهد دفن شدند.