این متن به اختلاف بنیادین میان دو مکتب امامت و خلافت در اسلام میپردازد. مکتب خلافت پیشوا را انتخابی و برگزیده مردم میداند، اما مکتب امامت آن را انتصابی و منصوب الهی معرفی میکند. در دیدگاه اهلبیت، امام معصوم و مفسر دین پس از پیامبر است و واقعه غدیر نشانه این انتصاب الهی محسوب میشود.
خلیفه دوم در بستر مرگ افتاده بود و هنوز تکلیف جانشین بعد از خویش را مشخص نکرده بود. اطرافیان نگران و مضطرب در تکاپو بودند که تا خلیفه زنده است، جانشین خویش را تعیین کند و امت اسلامی را بدون
پس از بیماری و شهادت امام حسن عسکری (ع)، دستگاه خلافت با ظاهرسازی و مراقبتهای شدید، تلاش کرد نقش خود را در شهادت امام پنهان کند و بهدنبال یافتن فرزند ایشان بود. جعفر، برادر امام، مدعی امامت شد اما مورد تمسخر و طرد وزیر قرار گرفت و توطئهاش ناکام ماند.
امام حسن عسکری (علیهالسلام) با دعای آرامشبخش خود، نگرانی مردی را که از شکستن نگین خلیفه هراس داشت، برطرف نمود. ماجرا با لطف خداوند به نفع او تمام شد. این روایت نشاندهنده نقش توسل، ایمان و توکل بر خدا در کسب آرامش و حل مشکلات است.
هارون الرشید برای نمایش قدرت به حج آمده بود، اما در حین طواف، یکی از محافظان او را کنار زد. مردی از جمعیت آیهای از قرآن را با صدای بلند تلاوت کرد که برابری همه انسانها در برابر خدا را نشان میداد. هارون با این تذکر به خود آمد.
