سید الشهدا امام حسین

امام حسین (علیه‌السلام) با شجاعتی بی‌نظیر در برابر سپاه دشمن ایستاد و با یورش‌هایش آنان را به فرار واداشت. هنگام محاصره حرم، فرمود: اگر دین ندارید، آزاده باشید. از شمر خواست تا از تعرض به اهل‌بیتش خودداری کنند. شمر پذیرفت، اما حمله ادامه یافت.

امام حسین (علیه‌السلام) حتی در برابر دشمنان، با کرامت و حسن خلق رفتار می‌کرد. هنگامی که لشکر حرّ، تشنه نزد ایشان رسید، امام به سپاهیان و اسبانشان آب داد. با مهربانی، حتی علی بن طعان را که ناتوان بود، کمک کرد تا از مشک آب بنوشد و سیراب شود.

قدرشناسی، رسم امام حسین (علیه‌السلام) بود. او در میانه داغ و عطش، فداکاری یاران را ارج می‌نهاد. بالین شهیدان می‌آمد، با نوازش و تبسم بدرقه‌شان می‌کرد. شهادت علی‌اکبر (علیه‌السلام)، زخمی جانکاه بر قلب امام بود که فرمود: “بعد از تو، خاک بر سر دنیا!”

حجاج، استاندار کوفه، خلیفه را برتر از پیامبر (ص) دانست و مردم را به طواف صخره‌ای در بیت‌المقدس به‌جای کعبه واداشت. سقوط فکری مسلمانان، نتیجه انتقال مرکز خلافت از مدینه به شام توسط معاویه بود، جایی که دین به اعمال ظاهری تقلیل یافت و استبداد رواج یافت.

ابن ابی الحدید امام حسین (ع) را آموزگار جوانمردی می‌داند که مرگ با عزت را بر زندگی ذلیلانه ترجیح داد. او امان‌نامه دشمن را نپذیرفت و با جان‌فشانی، عزت را برگزید. قرآن نیز او را مصداق «نفس مطمئنه» دانسته که به بهشت الهی دعوت شد.

آیات بسیاری در قرآن کریم به جایگاه اهل‌بیت (ع) اشاره دارد، اما پس از پیامبر (ص)، دستگاه خلافت مانع تبیین آن‌ها شد. امام حسین (ع) در زمان معاویه، با وجود تلاش دشمنان برای تحقیر او، در فرصتی نادر به منبر رفت و با سخنرانی فصیح، عظمت اهل‌بیت را آشکار ساخت.