گریه

حضرت عباس(ع) در عاشورا نماد شجاعت، وفاداری و اخلاص بود. حملات او هیبت سپاه دشمن را در هم شکست و دل‌ها را لرزاند. علمدار حسین(ع) با نیت الهی و نه صرفاً عاطفه خانوادگی، تا آخرین لحظه استوار ماند و جان فدا کرد. شهادتش پشت سیدالشهدا(ع) را شکست و داغی بزرگ بر اهل‌بیت گذاشت.

در زمان علامه بحرالعلوم هنگام بازدید از مرقد حضرت عباس(ع)، معماری پرسید چرا با وجود قد رشید آن حضرت، قبر کوچک است. علامه با گریه پاسخ داد که عباس(ع) قامت بلندی داشت، اما در عاشورا آن‌قدر شمشیر و نیزه بر پیکرش فرود آمد که بدنش تکه‌تکه شد و امام سجاد(ع) پاره‌های بدنش را جمع‌آوری و دفن کرد.