پیامبر اکرم(ص) در جامعهای گرفتار شرک، خشونت و جهل ظهور کرد و با ایمان و معرفت، افکار مردم را دگرگون ساخت. قریش او را با تهدید و تطمیع آزمودند، اما پیامبر رسالت خود را با استقامت ادامه داد و در برابر آزارهای شدید دشمنان، رحمت، دعا و هدایت را بر انتقام ترجیح داد. چنین سیرهای گواه روشن نبوت و تجلی اخلاق الهی اوست.
درد دل و صحبت با خدا آداب خاصی ندارد. نه زمان مشخصی دارد و نه مکانی. فقط لازم است بخواهی و سر حرف را باز کنی. تو در دل یا به آشکار حرف میزنی و خدا هم میشنود. بزرگان ما
امیرالمومنین (علیه السلام) در روز عید فطر، پس از اقامه نماز عید، در جمع مردم به خطابه ایستاد و فرمود: “… ای بندگان الهی، شما را به تقوای پروردگار سفارش میکنم؛ (همان خدایی که) نعمتش به آخر نمیرسد و رحمتش
بینیازی در رضایت به آنچه کافی است نهفته است. انسان اسیر آرزوهای بیپایان خود است و حرص و طمع او را از آرامش بازمیدارد. قناعت، روح را غنی میکند و توانگری واقعی در دل رضایت است، نه در انباشت مال. آرزوی بیپایان، سراب و فریبنده است، اما قناعت، آزادی میآورد.
بیتابی در برابر ضررهای مادی، فایدهای ندارد و اجر الهی را تباه میسازد. امام جواد (علیهالسلام) صبر را راه نجات دانسته و اموال را امانتی الهی معرفی میکند. پذیرش مشیت الهی و صبر، موجب آرامش، رشد معنوی و دریافت پاداش الهی میشود.
امام جواد (علیهالسلام) تأکید میکنند که قطع شدن افزایش نعمتها از سوی خدا، نتیجه قطع شدن شکرگزاری بندگان است. انسان اغلب ارزش نعمتهای همیشگی را فراموش میکند، اما شکرگزاری، هم موجب حفظ نعمتها میشود و هم زمینهساز افزایش آنها از جانب پروردگار است.
