در دوران امام صادق (علیه السلام)، با زوال حکومت مروانیان و به دنبال آن فراهم شدن آزادیهای سیاسی، مردم به تدریج به مسائل مذهبی بازگشتند و مرکزیت علمی مدینه تقویت شد. امام صادق (علیه السلام) به عنوان محور تدریس فقه جعفری، در این دوره به گشایش بحثهای علمی و حل مشکلات فقهی پرداخت.
در زمان امام صادق (علیه السلام)، زمینه برای نشر علوم اسلامی فراهم بود. با انقراض سلطنت اموی و تثبیت نشدن سلطنت عباسی، بنی عباس به دلیل استفاده از مظلومیت اهل بیت، روابط بهتری با آنان داشتند. امام صادق (علیه السلام) به نشر علوم مختلف پرداخته و هزاران دانشمند تربیت کردند که به اطراف جهان پراکنده شدند و مذهب شیعه به مذهب جعفری معروف شد.
