عقل

پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) در شرایطی از دنيا رفت كه جامعه اسلامى در بدترين وضعيّت قرار داشت؛ چرا که از نظر تهدیدات خارجی، دولت قدرتمند روم و ايران، حكومت اسلامى را تهديد مي كردند (و

خلیفه دوم در بستر مرگ افتاده بود و هنوز تکلیف جانشین بعد از خویش را مشخص نکرده بود. اطرافیان نگران و مضطرب در تکاپو بودند که تا خلیفه زنده است، جانشین خویش را تعیین کند و امت اسلامی را بدون

با بعثت پیامبر اسلام‌(ص)، نزول قرآن آغاز شد؛ کتابی که خدا آن را نور و راهنمای سعادت بشر معرفی کرده است. قرآن خود روشن‌کننده حقایق است، اما فهم و اجرای کامل آن بدون معلم الهی ممکن نیست؛ ازاین‌رو پیامبر‌(ص) و سپس اهل‌بیت‌(ع) مأمور تبیین معارف قرآن شدند.

امام هادی (ع) نحس دانستن روزگار را رد کرده و تأکید می‌کنند که حوادث تلخ نتیجه اعمال خود انسان است، نه شانس یا بخت. سعی و تلاش، عامل اصلی موفقیت است، زیرا خداوند سرنوشت کسی را تغییر نمی‌دهد، مگر آنکه خود او بخواهد و تلاش کند. ایمان به شانس، توجیهی برای تنبلی است.

مفضّل ادامه می‌دهد: “من به ابن ابی العوجاء گفتم: «اگر در خودت بنگری و به آفرینش خود توجه کنی، می‌بینی که چگونه اعضای بدنت به‌طور دقیق و منظم آفریده شده‌اند. چشم‌ها، گوش‌ها، قلب، دست‌ها و سایر اعضای تو همه نشانه‌هایی از قدرت و علم پروردگار هستند. اگر خداوند را انکار کنی، عقل و فطرت تو نمی‌تواند چنین آفرینشی را نادیده بگیرد.»”