روایت جانسوز شهادت حضرت عباس(ع) در کربلا، پیوند عاطفی بیمانند او با سکینه دختر امام حسین(ع) را نشان میدهد. سه روز تشنگی، امید کودکانهی سکینه به دستهای عمو، و بازگشت غمبار پدر بدون عباس، صحنهای از اوج مظلومیت و غربت اهلبیت(ع) در عاشورا را به تصویر میکشد.
در تاسوعا شمر برای عباس(ع) و برادرانش اماننامه آورد که با پاسخ قاطع او رد شد. روز عاشورا عباس(ع) ابتدا عبدالله، سپس عثمان و جعفر را به میدان فرستاد تا در راه خدا و حسین(ع) شهید شوند. سرانجام خود نیز مظلومانه به شهادت رسید و همگی وفاداریشان را ثابت کردند.
در زمان علامه بحرالعلوم هنگام بازدید از مرقد حضرت عباس(ع)، معماری پرسید چرا با وجود قد رشید آن حضرت، قبر کوچک است. علامه با گریه پاسخ داد که عباس(ع) قامت بلندی داشت، اما در عاشورا آنقدر شمشیر و نیزه بر پیکرش فرود آمد که بدنش تکهتکه شد و امام سجاد(ع) پارههای بدنش را جمعآوری و دفن کرد.
حضرت عباس(ع) مشک آب را عزیزتر از جان در آغوش داشت و در میان کمین دشمنان پیش میتاخت. با قطع دست راست و سپس دست چپ، باز هم از محافظت مشک دست نکشید و آن را با دندان نگاه داشت. تیرهای دشمن بر پیکر عباس نشست تا سرانجام تیر بر مشک خورد و امید کودکان خاموش شد. عباس با آخرین توان خود فریاد زد «حسین جان اکنون مرا دریاب» و جان به راه وفا فدا کرد.
در کربلا پرچم سپاه امام حسین(ع) به حضرت عباس(ع) سپرده شد؛ او شجاعترین، وفادارترین و منسجمکننده سپاه بود. پرچمداری در جنگ نشانه پایداری و انسجام بود و سقوط پرچمدار شکست روانی میآورد. پس از شهادت عباس(ع)، امام حسین(ع) فرمود کمرم شکست و سپاه پراکنده شد.
عباس(ع) برای آوردن آب به فرات زد، پاسبانان گریختند. با مشک آب راهی خیمه شد اما دشمن با تیر و کمین راهش را بست. دو دستش بریده شد، با رجز و امید پیش رفت تا تیر به مشک و سینهاش خورد. بر زمین افتاد و حسین(ع) فرمود: اکنون پشتم شکست.
ایثار بالاترین درجه جود و سخاوت است و قرآن مؤمنان را به آن میستاید. در کربلا جلوه کامل ایثار در وجود حضرت عباس(ع) آشکار شد؛ او در اوج تشنگی آب نخورد تا حسین(ع) و کودکانش بینصیب نمانند، اماننامه دشمن را رد کرد و جان خود را فدای امام و دین کرد.
عباسبنعلی(ع) نمونهای بیهمتا از وفاداری و ایثار است؛ او اماننامه دشمن را رد کرد، با ادب در کنار امام حسین(ع) ماند و حتی در اوج خطر برادرانش را پیش از خود به میدان فرستاد. امام صادق(ع) فرمود عباس(ع) مقامی نزد خدا دارد که همه شهیدان به آن غبطه میخورند.
خلاصهٔ ۵۰ کلمهای متن شما:
حضرت عباس(ع) نمونهٔ کامل ادب، وفاداری و ایثار در برابر امام خویش بود؛ همانگونه که علی(ع) در برابر پیامبر(ص) بود. او با فروتنی و جانفشانی، مردم را با جایگاه امام آشنا کرد و الگویی شد برای دفاع از ولایت. تاسوعا یادآور اقتدا به این سیرهٔ والا است.
عباس (علیه السلام) با وفاداری و شجاعت، برای رساندن آب به خیمههای تشنه امام حسین (علیه السلام) به میدان رفت. با دستان قطع شده و زخمی، دشمنان را دفع کرد، مشک آب را حفظ نمود و در نهایت با فداکاری جان خود را فدای امام و تشنگان کرد، تجلی واقعی ایثار و وفاداری بود.
امام صادق (علیه السلام) فرمودند: عموی ما عباس بن علی بصیرتی نافذ و ایمانی استوار داشت. (اعیان الشیعه، جلد7، صفحه 430) هر که واقعه کربلا را شنیده باشد و داستان غم انگیز آن روزها را مطالعه کرده باشد، بخشی از
نام عباس (عليه السلام) با دلاوری، پهلوانی و شجاعت گره خورده است. از صحنههای دلاوری عباس (عليه السلام) میتوان به نمونهی زير اشاره نمود. در ماجرای کربلا، هنگامی که حر بن يزيد رياحی کاروان امام حسين (عليه السلام) را محاصره
یکی از ارزشهای والای انسانی و اسلامی، رعایت ادب است. ادب در برابر بزرگان و مقدسات و در همهی موارد زندگی، زینت اخلاق و از عوامل و ارکان مهم شخصیت معنوی است. امیرمؤمنان (علیهالسلام) در ضمن سفارش به فرزندش امام
بندگان خداشناس با این ویژگی شناخته میشوند که هیچ کاری را جز در راستای خشنودی و رضایت پروردگار انجام نمیدهند. خداوند متعال در قرآن کریم میفرماید: “بگو: نماز و تمام عبادات من و زندگی و مرگ من، همه برای خداوند
در یکی از روزهای جنگ صفین، امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) صورت جوانی را با نقاب پوشاند و او را به عنوان یک رزمنده ناشناس به میدان فرستاد. او آنچنان در صحنه نبرد جولان داد که گویا همه میدان، در قبضه
تجربه و تحقیق ثابت کرده است که در ایجاد و ساختن شخصیت کودک، مادر نقش غیرقابل انکاری را داراست. مادر از هر جهت به کودک نزدیک است. نخستین زمزمهها و سرودها و ابراز احساس ها، از سوی او بر کودک
لقب باب الحوائج، یکی از القاب و صفات مشهور حضرت ابا الفضل العباس (علیه السلام) در میان شیعیان است و می توان ادعا کرد این لقب برای آن بزرگوار، بی اساس نیست و آن حضرت برای حوائج مسلمانان و اهل
