حضرت عباس(ع) در عاشورا نماد شجاعت، وفاداری و اخلاص بود. حملات او هیبت سپاه دشمن را در هم شکست و دلها را لرزاند. علمدار حسین(ع) با نیت الهی و نه صرفاً عاطفه خانوادگی، تا آخرین لحظه استوار ماند و جان فدا کرد. شهادتش پشت سیدالشهدا(ع) را شکست و داغی بزرگ بر اهلبیت گذاشت.
حضرت عباس (علیه السلام) پرچم عاشورا را با وفاداری و شجاعت حمل کرد، دستهایش قطع شد ولی هرگز پرچم را رها نکرد. او در خطبه و میدان، جان و مال خود را برای حفاظت از امام حسین (علیه السلام) فدا کرد و الگوی ایثار، شجاعت و وفاداری به اهل بیت شد.
سالها از شهادت جانگداز دختر پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم)، حضرت زهرا (علیها السلام) میگذشت. اما با گذشت بیش از ده سال از آن داغ جانسوز، هنوز هم غم فراق زهرا (علیها السلام) در دل علی
رمز موفقيت هر انسان وارسته عبادت و بندگي حضرت حق است، چراكه فلسفه آفرينش انسان جز اين نيست. البته عبادت معنايي عام دارد و فقط به نماز و روزه محدود نمي گردد. راغب اصفهاني در مفردات خود مي گويد: “عبوديت
زينب كبري (عليها السلام) ، پيام آور خون شهداي كربلا و همراه امام حسين (عليه السلام) در نهضت خونين عاشوراست. حضرت زينب(عليها السلام) ، دختر اميرالمؤمنين(عليه السلام) و فاطمه زهرا (سلام الله علیها) در سال پنجم هجري، روز 5 جمادي
دیگر بار، محرم فرا رسید و دلهای احرار و آزادگان جهان به سوی حسین بن علی (علیه السلام) متمایل گشت و چشمانشان به واقعه عاشورا دوخته شد؛ واقعهای که 1362 سال از وقوع آن میگذرد؛ اما هنوز، هر سال در
