عمر حقیقی انسان با اعمال شایسته سنجیده میشود، نه سالهای سپریشده. دنیا ناپایدار است و تلاش برای آخرت، سعادت ابدی میآورد. امام حسین (علیهالسلام) دنیا را چون تهمانده ظرف و چراگاهی بیثمر میداند. زندگی انسانی در پیوند با عمل صالح و بینش آخرتمحور معنا مییابد.
امیرالمومنین (علیه السلام) در روز عید فطر، پس از اقامه نماز عید، در جمع مردم به خطابه ایستاد و فرمود: “… ای بندگان الهی، شما را به تقوای پروردگار سفارش میکنم؛ (همان خدایی که) نعمتش به آخر نمیرسد و رحمتش
دنیا و دنیا پرستی در نزد اهل آخرت آن قدر مذموم و ناپسند است که آنان در پندهای خود به اهل دنیا کوشیده اند با بیانات تکان دهنده خویش چنین افرادی را از خواب غفلت بیدار کنند. عیسی بن مریم
امام هادی (ع) دنیا را بازاری میدانند که برخی در آن سود میکنند و برخی زیان میبینند. انسان ناگزیر سرمایه عمر خود را خرج میکند، اما زیرکی در انتخاب مشتری است. معامله با خدا، سودی بینهایت دارد، اما زیانکاران کسانیاند که عمرشان را در هوس و نافرمانی تلف میکنند.
