خداوند متعال

گاهی هیاهوی کنار راه، ما را از جاده بندگی منحرف و از مسیر صحیح دور می‌کند. یکی از الطاف خداوند به ما، باز بودنِ همیشگیِ راه بازگشت به مسیر بندگی است. او در این راه، بزنگاه هایی را قرار داده

از پايه‌های اديان الهی توجه به آخرت و اين نکته است که سعادت انسان مرهون اعمال او در اين دنيا می‌باشد. در اين خصوص خداوند متعال مواعظی به حضرت عيسی (عليه السلام) فرمود: “ای عیسی! مرا نسبت به خود نزدیک

شقیق بلخی از شنیدن این سخن که دقیقا پاسخ به اندیشه درونی او بود، شگفت‌زده شد. او دریافت که این جوان دارای بصیرتی خاص است و بی‌جهت درباره‌اش قضاوت کرده است. پس با شرمندگی نزد او نشست و از او پوزش خواست.