حضرت فاطمه زهرا

مردم می‌دانستند که حضرت فاطمه (س) نزد پیامبر (ص) جایگاهی ویژه دارد و آزار او، آزار پیامبر (ص) است. قرآن، آزاردهندگان خدا و رسول را ملعون می‌داند. این سخن پیامبر (ص) هشداری بود که خشم فاطمه (س) نشانه ناحق بودن کسانی است که پس از او حکومت کردند.

ظلم و مظلومیت از ابتدای تاریخ بشر وجود داشته و همواره در مقابل یکدیگر بوده‌اند. داستان هابیل و قابیل، اولین نمونه از این تقابل است. در هر زمان و مکانی که ظلمی رخ دهد، مفهوم مظلومیت نیز اهمیت پیدا می‌کند و به ما در شناخت ظالم کمک می‌کند.

حضرت فاطمه زهرا (س) به عالی‌ترین مرتبه عصمت رسید، تا جایی که رضای او، رضای خدا و غضب او، غضب خداست. او در متون مقدس به عنوان نشانه‌ای عظیم معرفی شده و در شب مباهله هم‌طراز پیامبر (ص) قرار گرفت. نخستین فردی است که به بهشت وارد می‌شود و برگزیده الهی است.

پیامبر (ص) فاطمه (س)، علی (ع)، حسن (ع) و حسین (ع) را زیر عبای خود جمع کرد و از خدا خواست آنان را پاک گرداند. سپس جبرئیل نازل شد و آیه تطهیر (احزاب: ۳۳) را آورد که بر پاکی اهل‌بیت (ع) تأکید دارد.