روایت جانسوز شهادت حضرت عباس(ع) در کربلا، پیوند عاطفی بیمانند او با سکینه دختر امام حسین(ع) را نشان میدهد. سه روز تشنگی، امید کودکانهی سکینه به دستهای عمو، و بازگشت غمبار پدر بدون عباس، صحنهای از اوج مظلومیت و غربت اهلبیت(ع) در عاشورا را به تصویر میکشد.
سقایی در میدان جنگ نشانه رشادت بود؛ از علی(ع) در بدر و مالک اشتر در صفین تا عباس(ع) در کربلا. وقتی آب بر حسین(ع) و اهلبیتش بسته شد، حضرت عباس(ع) با دلاوری بارها آب آورد. اوج ایثارش هنگام ورود به فرات بود که با یاد تشنگی حسین(ع)، از نوشیدن آب گذشت و مشک را پر کرد، اما لب تشنه بازگشت و به شهادت رسید. سلام خدا بر سقای دشت کربلا.
در تاسوعا شمر برای عباس(ع) و برادرانش اماننامه آورد که با پاسخ قاطع او رد شد. روز عاشورا عباس(ع) ابتدا عبدالله، سپس عثمان و جعفر را به میدان فرستاد تا در راه خدا و حسین(ع) شهید شوند. سرانجام خود نیز مظلومانه به شهادت رسید و همگی وفاداریشان را ثابت کردند.
عباس(ع) برای آوردن آب به فرات زد، پاسبانان گریختند. با مشک آب راهی خیمه شد اما دشمن با تیر و کمین راهش را بست. دو دستش بریده شد، با رجز و امید پیش رفت تا تیر به مشک و سینهاش خورد. بر زمین افتاد و حسین(ع) فرمود: اکنون پشتم شکست.
