روایت جانسوز شهادت حضرت عباس(ع) در کربلا، پیوند عاطفی بیمانند او با سکینه دختر امام حسین(ع) را نشان میدهد. سه روز تشنگی، امید کودکانهی سکینه به دستهای عمو، و بازگشت غمبار پدر بدون عباس، صحنهای از اوج مظلومیت و غربت اهلبیت(ع) در عاشورا را به تصویر میکشد.
حضرت عباس(ع) مشک آب را عزیزتر از جان در آغوش داشت و در میان کمین دشمنان پیش میتاخت. با قطع دست راست و سپس دست چپ، باز هم از محافظت مشک دست نکشید و آن را با دندان نگاه داشت. تیرهای دشمن بر پیکر عباس نشست تا سرانجام تیر بر مشک خورد و امید کودکان خاموش شد. عباس با آخرین توان خود فریاد زد «حسین جان اکنون مرا دریاب» و جان به راه وفا فدا کرد.
