علی بن یقطین از شیعیان امام کاظم (علیهالسلام) بود که در حکومت عباسی به وزارت رسید. با اجازه امام، این سمت را پذیرفت و مأمور شد از شیعیان حمایت کند. او در دوران وزارت خود بهصورت پنهانی به شیعیان خدمت میکرد و مشکلات آنان را برطرف میساخت.
شناخت، اساس دین و شرط ارزش اعمال است. حضرت معصومه(س) به دلیل علم، عرفان، ایمان و حمایت از امامت بر خواهرانش برتری یافت. ایشان حجت و امین امام کاظم(ع) و راوی علوم اهلبیت بودند و هجرتشان به قم نشانه پشتیبانی از ولایت بود. عبادتهای خالصانهاش نیز مقام معنوی ویژهاش را آشکار ساخت.
در دوران غیبت، دینداری دشوار و همراه با آزمونی بزرگ است. حفظ ایمان نیازمند پرهیز از گناه، تقوا، صبر و شناخت حق از باطل است. منتظران حقیقی با پاکی و ورع، در سختترین شرایط، ایمان خود را حفظ میکنند تا در زمره یاران موعود قرار گیرند.
هارون الرشید برای عوامفریبی، در برابر ضریح پیامبر (صلیاللهعلیهوآله) بهانه آورد که قصد دارد امام کاظم (علیهالسلام) را زندانی کند. او مدعی شد که امام عامل تفرقه و خونریزی است، درحالیکه از نورانیت و نفوذ معنوی ایشان وحشت داشت.
امام کاظم (علیهالسلام) نشانههای امام حقیقی را بیان فرمودند: معرفی از سوی امام پیشین، پاسخ به هر سؤال، آغاز سخن بدون پرسش، آگاهی از آینده، و تکلم به تمام زبانها، حتی زبان پرندگان. امام تأکید کردند که علم و فضیلت امام باید بر همگان آشکار باشد.
علی بن یقطین، از یاران امام کاظم (علیهالسلام)، در دربار هارون بود اما مخفیانه به امام خمس و هدایایی میفرستاد. روزی هارون، خلعتهایی از جمله بالاپوشی خاص خلفا به او داد. علی آن را برای امام فرستاد، اما امام آن را بازگرداند و فرمود: «آن را نگهدار، بعدها برایت اهمیت خواهد داشت.»
ابوحنیفه برای آزمایش علم امام کاظم (علیهالسلام) پرسید: “آیا کسی که در کوچه غصبی راه برود، گناه کرده است؟” امام فرمود: “آیا زمین ملک خدا نیست؟ اگر خدا اجازه داده، گناهی نیست وگرنه، ستم کرده است!” ابوحنیفه شگفتزده از حکمت امام شد.
امام کاظم (علیهالسلام) در ۷ صفر ۱۲۸ هجری میان مکه و مدینه به دنیا آمدند. ایشان در دوران ظلم عباسیان، سالها در حبس و شکنجه بودند. علم و فضائل اخلاقی امام، دانشمندان را تحتتأثیر قرار داد. به دلیل صبر و بردباری فوقالعاده، «کاظم» لقب یافتند و در سخاوت بینظیر بودند.
