امام حسین

در کربلا پرچم سپاه امام حسین(ع) به حضرت عباس(ع) سپرده شد؛ او شجاع‌ترین، وفادارترین و منسجم‌کننده سپاه بود. پرچمداری در جنگ نشانه پایداری و انسجام بود و سقوط پرچمدار شکست روانی می‌آورد. پس از شهادت عباس(ع)، امام حسین(ع) فرمود کمرم شکست و سپاه پراکنده شد.

عباس‌بن‌علی(ع) نمونه‌ای بی‌همتا از وفاداری و ایثار است؛ او امان‌نامه دشمن را رد کرد، با ادب در کنار امام حسین(ع) ماند و حتی در اوج خطر برادرانش را پیش از خود به میدان فرستاد. امام صادق(ع) فرمود عباس(ع) مقامی نزد خدا دارد که همه شهیدان به آن غبطه می‌خورند.

عباس (علیه السلام) با وفاداری و شجاعت، برای رساندن آب به خیمه‌های تشنه امام حسین (علیه السلام) به میدان رفت. با دستان قطع شده و زخمی، دشمنان را دفع کرد، مشک آب را حفظ نمود و در نهایت با فداکاری جان خود را فدای امام و تشنگان کرد، تجلی واقعی ایثار و وفاداری بود.

امام صادق (علیه السلام) فرمودند: عموی ما عباس بن علی بصیرتی نافذ و ایمانی استوار داشت. (اعیان الشیعه، جلد7، صفحه 430) هر که واقعه کربلا را شنیده باشد و داستان غم انگیز آن روزها را مطالعه کرده باشد، بخشی از

“سلام الله و سلام ملائکته المقرّبین و انبیائه المرسلین و عباده الصّالحین و جمیع الشّهداء و الصّدّیقین و الزّاکیات الطّیبات فیما تغتذی و تروح علیک یابن امیرالمؤمنین …” “درود خدا و درود فرشتگان مقرب خدا و پیغمبران مرسل و بندگان

تجربه و تحقیق ثابت کرده است که در ایجاد و ساختن شخصیت کودک، مادر نقش غیرقابل انکاری را داراست. مادر از هر جهت به کودک نزدیک است. نخستین زمزمه‌ها و سرودها و ابراز احساس ها، از سوی او بر کودک

حضرت عباس بن علی (علیه السلام) فرزند امیرالمومنین (علیه السلام)، برادر سید الشهداء (علیه السلام)، فرمانده و پرچمدار سپاه امام حسین (علیه السلام) در روز عاشورا است. معنای عباس در لغت شیر بیشه، شیری که شیران از او بگریزند آمده

اعرابی، پیش از ورود به مدینه، از کریم‌ترین مردمان پرسید و همه او را به امام حسین (ع) راهنمایی کردند. او امام را در حال نماز یافت و اشعاری در مدح بخشندگی امام و جایگاه والای خاندان ایشان خواند، ستایشگر نجات‌بخشی اهل‌بیت (ع) از دوزخ بود.