امام باقر

ابوحمزه ثمالی از امام باقر (علیه السلام) نقل می‌کند که آن حضرت فرمود: “حضرت آدم (علیه السلام) به هابیل و قابیل فرمان داد تا (برای خداوند) یک قربانى[note]1. ” قربانی” به معنى عملى است که باعث تقرب به پروردگار ‌شود.[/note]

امام باقر (علیه‌السلام) به اباحمزه فرمود که همان‌گونه که در سفر زمینی نیاز به راهنماست، انسان در مسیر هدایت نیز به راهنمایی معصوم نیاز دارد. پیامبر اکرم (ص) انسان‌ها را به صراط مستقیم دعوت کرد و دعا برای هدایت در این مسیر را در نمازها واجب دانست.

امام باقر (علیه‌السلام) بنده‌ای خالص بود که لحظاتش در یاد و عبادت خدا سپری می‌شد. گریه‌های سوزناک، دعاهای خالصانه و راز و نیازهای عاشقانه‌اش نمونه‌ای از ارتباط عمیق با پروردگار بود. او دعا را راهی برای نزول رحمت الهی و تغییر سرنوشت می‌دانست.

یهودیان در دوران ائمه (علیهم السلام) با نفوذ در جامعه اسلامی، تأثیر عمیقی بر فرهنگ آن دوره گذاشتند. احادیث جعلی موسوم به **”اسرائیلیات”** که عمدتاً درباره پیامبران گذشته بود، در تفسیر قرآن رایج شد. برخی مفسران، مانند **طبری**، این روایات را در آثار خود وارد کردند.