پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم)

جوانی یهودی هر روز از روی دشمنی، خاکستر بر سر پیامبر (ص) می‌ریخت. بااین‌حال، رسول اکرم (ص) به یاران خود سفارش کرد که در برابر این آزارها واکنش نشان ندهند و صبر و بردباری را رعایت کنند.

ابوالحسن الرفاء با استدلالی منطقی ثابت کرد که همان‌گونه که پیامبر (ص) در غزوه تبوک، علی (ع) را جانشین خود در مدینه قرار داد، قطعاً برای پس از وفاتش نیز جانشینی تعیین کرده است. اما پس از رحلت پیامبر (ص)، برخی از امت از مسیر الهی منحرف شدند.

در ذی‌القعده سال دهم هجری، پیامبر اکرم (ص) اعلام کرد که قصد زیارت خانه خدا را دارد و این آخرین حج ایشان خواهد بود. این سفر که **حجه‌الوداع** نام گرفت، به دلیل اهمیت حج و آخرین ماه‌های عمر پیامبر (ص) بسیار حائز اهمیت بود.

پیوند با خویشاوندان، به‌ویژه پدر و مادر، از برترین اعمال دینی پس از ایمان به خدا و راهی برای تقرب به اوست. قطع رابطه با خویشاوندان نوعی پیمان‌شکنی با خدا محسوب شده و در قرآن مورد نفرین قرار گرفته است.

در آموزه‌های دینی، پیامبر اکرم (ص) به‌عنوان پدر امت معرفی شده است. در روزهای بیماری ایشان، صدای گریه‌ای شنید و علت را جویا شد. گفته شد که مهاجرین و انصار در مسجد از نگرانی برای حال ایشان می‌گریند.

آخرین روزهاى زندگانى پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) از فصول بسیار حساس و دقیق تاریخ اسلام است. اسلام و مسلمانان در آن روزها، ساعات دردناکى را مى‏گذراندند. مخالفت علنى برخى از صحابه و سرپیچى آنان از شرکت در سپاه اسامه، حاکى از یک سلسله فعالیت‏هاى پنهانی و تصمیماتی جدى بود….

لحظات غم‌انگیزی است. حال پیامبر اکرم (ص) وخیم شده و نزدیکان در کنار بستر او ایستاده‌اند. حضرت فاطمه (س) با چشمانی اشکبار، واپسین لحظات حیات پدر را نظاره می‌کند و با اندوه، شعری از ابوطالب درباره ایشان را زمزمه می‌کند.

آب بر پیکر مطهر و رنجور پیامبر (ص) می‌ریخت و با او نجوا می‌کرد: **”پدر و مادرم فدایت! با رحلت تو، رشته پیامبری و نزول وحی گسسته شد. مصیبت تو، همه را عزادار کرد. اگر به صبر سفارش نکرده بودی، آن‌قدر می‌گریستم تا اشک‌هایم تمام شود…”**

پیامبر اکرم (ص) به‌عنوان مفسر قرآن، زندگی، سخن و اعمالشان روشنگر آیات الهی بود. اما آیا سرچشمه دانش الهی ایشان نیز با رحلتشان در مسجدالنبی مدفون شد، یا همچنان در میان امت، از طریق اهل‌بیت (ع) و تعالیمشان جریان دارد؟

تاکنون بزرگان بسیاری درباره شخصیت بی‌نظیر پیامبر اسلام (ص) تحقیق کرده و نظرات ارزشمندی ارائه داده‌اند. این مجموعه شامل نقل‌قول‌های کوتاهی از اسلام‌شناسان غیرمسلمان و دانشمندان برجسته جهان درباره عظمت و تأثیرگذاری پیامبر اکرم (ص) است.

ابن مسعود روایت می‌کند که رسول خدا (ص) را در حال گریه دید و علت را جویا شد. پیامبر (ص) فرمود: **”شفقت و رحمت نسبت به گناهکاران امت من باعث گریه‌ام شده است.”**

امام صادق (ع) از امیرالمؤمنین (ع) نقل می‌کنند که پیامبر اکرم (ص) به ایشان فرمود: **”یا علی! تو را به وصیتی سفارش می‌کنم که آن را حفظ کن، زیرا تا زمانی که به آن عمل کنی، در خیر و سعادت خواهی بود.”**

چه زیباست که اوصاف پیامبر اکرم (ص) را از زبان نزدیک‌ترین یاور و همدم ایشان، امیرالمؤمنین (ع)، بشنویم و با جان و دل ندای ایشان را در تأسی به سیره پاک و مطهر نبی اکرم (ص) لبیک گوییم.

خداوند در قرآن می‌فرماید: **”و ما تو را نفرستادیم مگر اینکه رحمت برای جهانیان باشی.”** پیامبر اکرم (ص) رحمت برای همه انسان‌هاست، اما بهره‌مندی از این رحمت بستگی به پذیرش و آمادگی درونی افراد دارد. کسانی که از آن تأثیر نمی‌گیرند، خود را از این رحمت بی‌کران محروم ساخته‌اند.

یکی از مهم‌ترین عوامل جذب مردم به اسلام، اخلاق نیکوی پیامبر اکرم (ص) بود که شامل بلندی طبع، قناعت، بردباری و گذشت می‌شد. در ادامه به نمونه‌ای از گذشت‌های ایشان در تاریخ اشاره خواهیم کرد که تجلی بزرگواری و مهربانی ایشان است.

پیامبر اسلام (ص) همواره قدردان نیکی‌ها بود و از حلیمه، دایه خود، با کمک مالی حمایت کرد. همچنین شیماء، خواهر رضاعی‌اش را پس از اسارت تکریم نمود، او را آزاد کرد و با عطای احشام، محبت خود را نشان داد، تأکیدی بر ارزش سپاسگزاری و قدردانی در اسلام.

اسلام بر پاکیزگی ظاهری و باطنی تأکید دارد و پیامبر (ص) نظافت را بنیان اسلام می‌داند. ایشان پاکیزگی را شرط ورود به بهشت دانسته، به مسواک زدن، گرفتن ناخن، استفاده از بوی خوش و دوری از آلودگی توصیه کرده‌اند و نظافت را عامل افزایش عمر معرفی می‌کنند.

امام حسین (ع) از امیرالمؤمنین (ع) نقل می‌کند که پیامبر (ص) زمان خود را به سه بخش عبادت، خانواده و خود تقسیم می‌کرد. اما حتی وقت شخصی خویش را نیز صرف رسیدگی به امور مردم و راهنمایی اصحاب می‌نمود و هیچ‌گاه برای خود چیزی ذخیره نمی‌کرد.