غلو درباره امامان (ع) انحرافی بزرگ است. “علی بن حسکه” در زمان امام هادی (ع) ادعای خدایی ایشان و نبوت خود را داشت. امام (ع) با صراحت او را لعنت و گمراهیاش را اعلام کردند. ایشان تأکید کردند که ولایت، نماز، زکات، روزه و حج احکام الهیاند و باید رعایت شوند.
امام هادی (ع) با وجود سن کم، بر تمام علما برتری داشتند. قیصر روم درباره سورهای بدون هفت حرف خاص پرسید، که هیچکس جز امام (ع) پاسخ نداد: سوره حمد. این علم معجزهگونه امام سبب شد قیصر اسلام بیاورد. حکمت نبودن آن حروف، اشاره به مفاهیم منفی است.
امام هادی (ع) دنیا را بازاری میدانند که برخی در آن سود میکنند و برخی زیان میبینند. انسان ناگزیر سرمایه عمر خود را خرج میکند، اما زیرکی در انتخاب مشتری است. معامله با خدا، سودی بینهایت دارد، اما زیانکاران کسانیاند که عمرشان را در هوس و نافرمانی تلف میکنند.
زیارت جامعه کبیره، از امام هادی (ع) به ما میآموزد که برای تقرب به خدا، اهل بیت (ع) را شفیع قرار دهیم. همانگونه که خداوند در قرآن به جستجوی وسیله برای نزدیکی به خود فرمان داده، پیامبر (ص) و اهل بیت (ع) بهترین وسیله برای برآورده شدن حاجات و دفع مشکلات هستند.
امام هادی (ع) در زیارت غدیر، امیرالمؤمنین (ع) را توصیف کرده و نقش ایشان را در تاریخ اسلام و واقعه غدیر بیان میکنند. این زیارت، حاوی نکات اعتقادی، اخلاقی و تاریخی است و بر جایگاه بیبدیل امام علی (ع) تأکید دارد. مطالعه این زیارت، بصیرتی عمیق در شناخت ولایت میبخشد.
امام هادی (ع) نحس دانستن روزگار را رد کرده و تأکید میکنند که حوادث تلخ نتیجه اعمال خود انسان است، نه شانس یا بخت. سعی و تلاش، عامل اصلی موفقیت است، زیرا خداوند سرنوشت کسی را تغییر نمیدهد، مگر آنکه خود او بخواهد و تلاش کند. ایمان به شانس، توجیهی برای تنبلی است.
زندگی امام هادی (ع) نمونهای از تسلیم در برابر مشیت الهی است. با اجبار متوکل به سکونت در سامرا، امام (ع) نه شکایت کرد و نه از وظایفش بازماند. با آرامش فرمود: “ما هر جا باشیم، همهچیز برای ما مهیاست.” بندگی واقعی، پذیرش خواست خدا در هر شرایطی است.
عرض دین، راهی برای اطمینان از درستی باورها و تطبیق آنها با قرآن و سنت است. امام هادی (ع) عرضه عقاید توسط سید عبدالعظیم حسنی را تأیید کردند. امروزه نیز با مراجعه به دینشناسان، میتوان از تحریف در باورهای دینی جلوگیری کرد و در ایمان ثابتقدم ماند.
امام هادی (ع) هنگام بیماری، شفای خود را در دعا در حرم امام حسین (ع) دانستند. یارانش تعجب کردند، اما امام فرمودند: خداوند مکانهایی را برای اجابت دعا برگزیده، همانطور که پیامبر (ص) خانه خدا را طواف میکرد. حرم امام حسین (ع) نیز از این مکانهای مقدس است.
یحیی بن اکثم از امام هادی (ع) درباره علم آصف و شک پیامبر (ص) پرسید. امام (ع) توضیح داد که سلیمان (ع) از آصف برتر بود و در آیه مباهله نیز خطاب قرآن به پیامبر (ص) برای رعایت انصاف در گفتار بود، نه بیان تردید او.
