باسمه تعالی

یکی از مهم‌ترین علت‌های تزلزل و در نتیجه از هم فروپاشیدن خانواده‌ها، بی‌اعتنایی زوجین به حقوق همدیگر می‌باشد. اگر آنان حقوق متقابل را مراعات نکنند و به یکدیگر احترام نگذارند و نیز همدیگر را تحمل نکنند و از لغزش‌ها و خطاهای عادی در رفتار یکدیگر اغماض و چشم‌پوشی ننمایند، اعتماد و اطمینان آنان نسبت به یکدیگر سلب خواهد شد. بدیهی است فرزندانی که در فضای بی‌اعتمادی رشد کنند، به حقوق دیگران از جمله پدر و مادر خویش بی‌اعتنا خواهند بود. برای همین یکی از زمینه‌های تربیت را می توان در احترام به همسر و رعایت حقوق وی دانست.

هنگامی که از امام حسن (علیه السلام) سوال شد انسان‌های لئیم و پست چه کسانی هستند، امام فرمود: “انسان پَست و لئیم کسی است که به فکر خود بوده و به همسر خود بی‌اعتنا باشد و او را به حال خود رها کند.”[1]

اگر انسان همسر خویش را گرامی بدارد و با رعایت حقوق همسر خویش، زمینۀ آرامش و امنیت فکری و روحی را در منزل به وجود آورد، همسر او می‌تواند با نیروی کامل و افکاری سالم و روحیه‌ای پرنشاط به وظیفۀ خطیر مادری و تربیت فرزندانی وارسته اقدام نماید. نتیجه این رفتار در وهله اول عاید والدین و جامعه بوده و زمینۀ پرورش و رشد نسلی پاک و ستوده فراهم خواهد آمد.

 در روایات ما خطاب به مردان فرموده‌اند: “همسرانتان در نزد شما امانت خداوند هستند، آنان را ناراحت نکنید و به کارهای سخت و دشوار وادار ننمایید.”[2] آری! مادر امانت حق‌تعالی است و در دامن خویش نیز امانتی بس ارزشمند می‌پرورد. پدر به عنوان مدیر خانواده باید زمینۀ این امانت‌داری را فراهم نماید. بر این اساس پدر خانواده می‌تواند، با خوش‌رفتاری، ارتباط کلامی مثبت و عاطفی و رعایت حال همسر خویش از مشکلات روحی و آلام روانی وی کاسته و زمینۀ تربیت صحیح کودکان را فراهم آورد.

(برگرفته از کتاب “تربیت در سیره و سخن امام حسن مجتبی علیه السلام”، اثر “حجت الاسلام عبدالکریم پاک‌نیا” (با اندکی تغییرات))

پاورقی‌ها:

[1] “…قيل فما اللُّؤم قال إِحراز المرء نفسه و إسلامه عرسه…‏” (تحف العقول، صفحه 226)

[2] “إنّ النّساء عند الرّجال لا يملكن لأنفسهنّ ضرّاً و لا نفعاً و إِنّهنّ أمانة اللّه‏ عندكم‏ فلا تُضاروهن‏ و لا تعضلوهن‏” (مستدرک الوسائل، جلد 14، صفحه 251)