مرگ

خلیفه دوم در بستر مرگ افتاده بود و هنوز تکلیف جانشین بعد از خویش را مشخص نکرده بود. اطرافیان نگران و مضطرب در تکاپو بودند که تا خلیفه زنده است، جانشین خویش را تعیین کند و امت اسلامی را بدون

امیرالمؤمنین على (علیه السلام) چون نماز ظهر عید قربان را می‌خواند، بر فراز منبر می‌رفت و پس از ذکر الهی و حمد و سپاس پروردگار، درود بر پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرستاد و می‌فرمود: ”

امیرالمومنین (علیه السلام) در روز عید فطر، پس از اقامه نماز عید، در جمع مردم به خطابه ایستاد و فرمود: “… ای بندگان الهی، شما را به تقوای پروردگار سفارش می‌کنم؛ (همان خدایی که) نعمتش به آخر نمی‌رسد و رحمتش

امام حسن عسکری (ع) با ابیاتی تأثیرگذار، انسان را به زودگذری دنیا، یاد مرگ و آمادگی برای سفر آخرت فرا می‌خواند. ایشان با مناجاتی اشک‌بار، از بی‌وفایی دنیا سخن گفتند و تأکید کردند که حتی اندیشه پوسیدگی جسم، برای ترک دنیاپرستی کافی است.

در فرهنگ قرآن و عترت، هر عمل نیک پاداشی معین دارد، اما صبر و استقامت، پاداشی بی‌حد و حصر خواهد داشت که تنها خداوند از میزان آن آگاه است. پیشوایان دین نه‌تنها در برابر سختی‌ها صبر می‌کردند، بلکه همواره شاکر و راضی به تقدیر الهی بودند.

امام باقر (علیه‌السلام) تقوا را به‌عنوان کلید پاکیزگی زندگی و مرگ توصیه فرمودند. تقوا موجب مراقبت از گفتار، رفتار و کردار شده و انسان را شایسته ورود به بهشت می‌سازد. عاقبت‌به‌خیری، آرزوی انسان‌ها، از مسیر تقوا می‌گذرد، چراکه عامل اصلی سعادت در دنیا و آخرت است.

جابر بن عبدالله انصاری، صحابی سالخورده پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، در بستر بیماری، امام باقر (علیه السلام) را عیادت‌کننده یافت. در پاسخ به پرسش امام درباره حالش، جابر شکیبایی خود را بیان کرد، اما امام فرمود: **”من آنچه را خدا بخواهد، دوست دارم.”**