امام حسین (علیهالسلام) حتی در برابر دشمنان، با کرامت و حسن خلق رفتار میکرد. هنگامی که لشکر حرّ، تشنه نزد ایشان رسید، امام به سپاهیان و اسبانشان آب داد. با مهربانی، حتی علی بن طعان را که ناتوان بود، کمک کرد تا از مشک آب بنوشد و سیراب شود.
آیات بسیاری در قرآن کریم به جایگاه اهلبیت (ع) اشاره دارد، اما پس از پیامبر (ص)، دستگاه خلافت مانع تبیین آنها شد. امام حسین (ع) در زمان معاویه، با وجود تلاش دشمنان برای تحقیر او، در فرصتی نادر به منبر رفت و با سخنرانی فصیح، عظمت اهلبیت را آشکار ساخت.
نافع بن ارزق، از سران خوارج و دشمن اهلبیت (ع)، در مسجدالحرام از ابن عباس درباره توصیف خدا پرسید. ابن عباس سکوت کرد. امام حسین (ع) که حاضر بود، رو به نافع کرد و فرمود: «ای نافع! پاسخت را من میدهم.» امام با علم و حکمت، پاسخ او را داد.
