پس از واقعه عاشورا، امام سجاد (علیهالسلام) بر تربیت اخلاقی شیعیان تأکید داشت. ایشان به مراقبت از رفتار، گفتار و اندیشه سفارش میکرد و دوری از همنشینی با ناپاکان و بیخدایان را ضروری میدانست. امام (ع) امت را به پرهیز از فریب و نیرنگ شیاطین فرا میخواند.
امام سجاد (علیهالسلام) در دوران خفقان بنیامیه، همزمان با حکومت 9 خلیفه، در مدینه به امامت رسید. القاب مشهور ایشان، «زینالعابدین» و «سجاد»، برگرفته از مقام والای عبادت و تقوای ایشان بود. این القاب را مردم، حتی غیرشیعیان، با مشاهده کمالات ایشان بر او نهادند.
متوکل بن هارون، از یاران امام باقر و امام صادق (علیهماالسلام)، نقل میکند که در دیدار با یحیی بن زید (نوه امام سجاد)، دعایی از امام صادق (ع) که از پدرانش نقل شده بود و بخشی از صحیفه سجادیه بود، به یحیی نشان داد و او آن را مطالعه کرد.
شخصی از خویشاوندان امام سجاد (علیهالسلام) به ایشان دشنام داد. امام سکوت کرد و سپس همراه یاران به خانه او رفت. در راه، آیه عفو و فروبردن خشم را خواند. امام، به جای مقابلهبهمثل، با بزرگواری از خطای او گذشت و حسن رفتار خود را نشان داد.
دعا، محدود به الفاظ خاصی نیست و انسان میتواند در هر زمان و به هر زبانی با خدا سخن بگوید. اما گاهی انسان نیازهای والای خود را نمیشناسد و بر امور کمارزش تمرکز میکند. همچنین ممکن است آداب دعا را به درستی نداند و در درخواست خود دچار کاستی شود.
