جنگ

سقایی در میدان جنگ نشانه رشادت بود؛ از علی(ع) در بدر و مالک اشتر در صفین تا عباس(ع) در کربلا. وقتی آب بر حسین(ع) و اهل‌بیتش بسته شد، حضرت عباس(ع) با دلاوری بارها آب آورد. اوج ایثارش هنگام ورود به فرات بود که با یاد تشنگی حسین(ع)، از نوشیدن آب گذشت و مشک را پر کرد، اما لب تشنه بازگشت و به شهادت رسید. سلام خدا بر سقای دشت کربلا.

نام عباس (عليه السلام) با دلاوری، پهلوانی و شجاعت گره خورده است. از صحنه‌های دلاوری عباس (عليه السلام)  می‌توان به نمونه‌ی زير اشاره نمود. در ماجرای کربلا، هنگامی که حر بن يزيد رياحی کاروان امام حسين (عليه السلام) را محاصره

در یکی از روزهای جنگ صفین، امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) صورت جوانی را با نقاب پوشاند و او را به عنوان یک رزمنده ناشناس به میدان فرستاد. او آنچنان در صحنه نبرد جولان داد که گویا همه میدان، در قبضه

حضرت عباس بن علی (علیه السلام) فرزند امیرالمومنین (علیه السلام)، برادر سید الشهداء (علیه السلام)، فرمانده و پرچمدار سپاه امام حسین (علیه السلام) در روز عاشورا است. معنای عباس در لغت شیر بیشه، شیری که شیران از او بگریزند آمده