روایت جانسوز شهادت حضرت عباس(ع) در کربلا، پیوند عاطفی بیمانند او با سکینه دختر امام حسین(ع) را نشان میدهد. سه روز تشنگی، امید کودکانهی سکینه به دستهای عمو، و بازگشت غمبار پدر بدون عباس، صحنهای از اوج مظلومیت و غربت اهلبیت(ع) در عاشورا را به تصویر میکشد.
سقایی در میدان جنگ نشانه رشادت بود؛ از علی(ع) در بدر و مالک اشتر در صفین تا عباس(ع) در کربلا. وقتی آب بر حسین(ع) و اهلبیتش بسته شد، حضرت عباس(ع) با دلاوری بارها آب آورد. اوج ایثارش هنگام ورود به فرات بود که با یاد تشنگی حسین(ع)، از نوشیدن آب گذشت و مشک را پر کرد، اما لب تشنه بازگشت و به شهادت رسید. سلام خدا بر سقای دشت کربلا.
حضرت عباس(ع) در عاشورا نماد شجاعت، وفاداری و اخلاص بود. حملات او هیبت سپاه دشمن را در هم شکست و دلها را لرزاند. علمدار حسین(ع) با نیت الهی و نه صرفاً عاطفه خانوادگی، تا آخرین لحظه استوار ماند و جان فدا کرد. شهادتش پشت سیدالشهدا(ع) را شکست و داغی بزرگ بر اهلبیت گذاشت.
در تاسوعا شمر برای عباس(ع) و برادرانش اماننامه آورد که با پاسخ قاطع او رد شد. روز عاشورا عباس(ع) ابتدا عبدالله، سپس عثمان و جعفر را به میدان فرستاد تا در راه خدا و حسین(ع) شهید شوند. سرانجام خود نیز مظلومانه به شهادت رسید و همگی وفاداریشان را ثابت کردند.
در زمان علامه بحرالعلوم هنگام بازدید از مرقد حضرت عباس(ع)، معماری پرسید چرا با وجود قد رشید آن حضرت، قبر کوچک است. علامه با گریه پاسخ داد که عباس(ع) قامت بلندی داشت، اما در عاشورا آنقدر شمشیر و نیزه بر پیکرش فرود آمد که بدنش تکهتکه شد و امام سجاد(ع) پارههای بدنش را جمعآوری و دفن کرد.
حضرت عباس(ع) مشک آب را عزیزتر از جان در آغوش داشت و در میان کمین دشمنان پیش میتاخت. با قطع دست راست و سپس دست چپ، باز هم از محافظت مشک دست نکشید و آن را با دندان نگاه داشت. تیرهای دشمن بر پیکر عباس نشست تا سرانجام تیر بر مشک خورد و امید کودکان خاموش شد. عباس با آخرین توان خود فریاد زد «حسین جان اکنون مرا دریاب» و جان به راه وفا فدا کرد.
در کربلا پرچم سپاه امام حسین(ع) به حضرت عباس(ع) سپرده شد؛ او شجاعترین، وفادارترین و منسجمکننده سپاه بود. پرچمداری در جنگ نشانه پایداری و انسجام بود و سقوط پرچمدار شکست روانی میآورد. پس از شهادت عباس(ع)، امام حسین(ع) فرمود کمرم شکست و سپاه پراکنده شد.
عباس(ع) برای آوردن آب به فرات زد، پاسبانان گریختند. با مشک آب راهی خیمه شد اما دشمن با تیر و کمین راهش را بست. دو دستش بریده شد، با رجز و امید پیش رفت تا تیر به مشک و سینهاش خورد. بر زمین افتاد و حسین(ع) فرمود: اکنون پشتم شکست.
ایثار بالاترین درجه جود و سخاوت است و قرآن مؤمنان را به آن میستاید. در کربلا جلوه کامل ایثار در وجود حضرت عباس(ع) آشکار شد؛ او در اوج تشنگی آب نخورد تا حسین(ع) و کودکانش بینصیب نمانند، اماننامه دشمن را رد کرد و جان خود را فدای امام و دین کرد.
عباسبنعلی(ع) نمونهای بیهمتا از وفاداری و ایثار است؛ او اماننامه دشمن را رد کرد، با ادب در کنار امام حسین(ع) ماند و حتی در اوج خطر برادرانش را پیش از خود به میدان فرستاد. امام صادق(ع) فرمود عباس(ع) مقامی نزد خدا دارد که همه شهیدان به آن غبطه میخورند.
عباس (علیه السلام) با وفاداری و شجاعت، برای رساندن آب به خیمههای تشنه امام حسین (علیه السلام) به میدان رفت. با دستان قطع شده و زخمی، دشمنان را دفع کرد، مشک آب را حفظ نمود و در نهایت با فداکاری جان خود را فدای امام و تشنگان کرد، تجلی واقعی ایثار و وفاداری بود.
حضرت عباس (علیه السلام) پرچم عاشورا را با وفاداری و شجاعت حمل کرد، دستهایش قطع شد ولی هرگز پرچم را رها نکرد. او در خطبه و میدان، جان و مال خود را برای حفاظت از امام حسین (علیه السلام) فدا کرد و الگوی ایثار، شجاعت و وفاداری به اهل بیت شد.
حضرت عباس علیهالسلام، نمونه بصیرت، ایمان، وفاداری و ایثار در کربلا بود. او امان دشمن را نپذیرفت، تا آخرین لحظه در کنار امام حسین علیهالسلام ماند و در راه دفاع از دین و امامش جان فدا کرد. مقام معنوی او چنان والاست که همه شهیدان در قیامت به منزلتش غبطه میخورند.
حضرت عباس علیهالسلام، برادر و علمدار امام حسین علیهالسلام، نماد وفاداری، ایثار و ادب در کربلاست. او با وجود تشنگی، آب ننوشید و برای رساندن آب به خیمهها جنگید. شهادتش کنار نهر علقمه، امام حسین علیهالسلام را سخت اندوهگین کرد و یادش جاودانه ماند.
حضرت عباس علیهالسلام از کودکی در مکتب امیرالمؤمنین علیهالسلام با ادب، اطاعت و احترام به امام تربیت شد. او همواره امام حسین علیهالسلام را با نهایت تکریم خطاب میکرد و در عاشورا نیز ادب و وفاداری خود را نشان داد؛ تا آنجا که تشنگی خویش را فراموش کرد و آب را برای اهلبیت خواست.
در زیارت حضرت عباس علیهالسلام، امام صادق علیهالسلام ایشان را الگوی کامل بندگی معرفی میکنند؛ بندهای مطیع خدا و اولیای الهی، وفادار به حق، یاریگر دوستان خدا، خیرخواه مردم، ثابتقدم در مسیر حق، برخوردار از بصیرت و پیرو صالحان و پیامبران. این ویژگیها، نقشه راهی برای زندگی مؤمنانه و الهی است.
یکی از راه های شناخت یک شخص، معرفی وی توسط شخصیتی مورد وثوق و قابل اطمینان است که حرفش سند و به دور از مبالغه و در کمال صدق باشد. حال اگر این شخصیت از معصومین باشد، دیگر هیچ خدشهای
بندگان خداشناس با این ویژگی شناخته میشوند که هیچ کاری را جز در راستای خشنودی و رضایت پروردگار انجام نمیدهند. خداوند متعال در قرآن کریم میفرماید: “بگو: نماز و تمام عبادات من و زندگی و مرگ من، همه برای خداوند
انسان ذاتا طالب زیبایی است و آن را دوست دارد. در حقیقت تمایل آدمی به زیبایی و جمال، یکی از خواهشهای فطری بشر است و احساس لذّت از زیباییها با سرشت انسان آمیخته شده است. اما زیبایی بر دو قسم
در یکی از روزهای جنگ صفین، امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) صورت جوانی را با نقاب پوشاند و او را به عنوان یک رزمنده ناشناس به میدان فرستاد. او آنچنان در صحنه نبرد جولان داد که گویا همه میدان، در قبضه
