روایت جانسوز شهادت حضرت عباس(ع) در کربلا، پیوند عاطفی بیمانند او با سکینه دختر امام حسین(ع) را نشان میدهد. سه روز تشنگی، امید کودکانهی سکینه به دستهای عمو، و بازگشت غمبار پدر بدون عباس، صحنهای از اوج مظلومیت و غربت اهلبیت(ع) در عاشورا را به تصویر میکشد.
حضرت عباس(ع) مشک آب را عزیزتر از جان در آغوش داشت و در میان کمین دشمنان پیش میتاخت. با قطع دست راست و سپس دست چپ، باز هم از محافظت مشک دست نکشید و آن را با دندان نگاه داشت. تیرهای دشمن بر پیکر عباس نشست تا سرانجام تیر بر مشک خورد و امید کودکان خاموش شد. عباس با آخرین توان خود فریاد زد «حسین جان اکنون مرا دریاب» و جان به راه وفا فدا کرد.
عباس (علیه السلام) با وفاداری و شجاعت، برای رساندن آب به خیمههای تشنه امام حسین (علیه السلام) به میدان رفت. با دستان قطع شده و زخمی، دشمنان را دفع کرد، مشک آب را حفظ نمود و در نهایت با فداکاری جان خود را فدای امام و تشنگان کرد، تجلی واقعی ایثار و وفاداری بود.
حضرت عباس علیهالسلام از کودکی در مکتب امیرالمؤمنین علیهالسلام با ادب، اطاعت و احترام به امام تربیت شد. او همواره امام حسین علیهالسلام را با نهایت تکریم خطاب میکرد و در عاشورا نیز ادب و وفاداری خود را نشان داد؛ تا آنجا که تشنگی خویش را فراموش کرد و آب را برای اهلبیت خواست.
