حضرت عباس (علیه السلام) پرچم عاشورا را با وفاداری و شجاعت حمل کرد، دستهایش قطع شد ولی هرگز پرچم را رها نکرد. او در خطبه و میدان، جان و مال خود را برای حفاظت از امام حسین (علیه السلام) فدا کرد و الگوی ایثار، شجاعت و وفاداری به اهل بیت شد.
حضرت عباس علیهالسلام، نمونه بصیرت، ایمان، وفاداری و ایثار در کربلا بود. او امان دشمن را نپذیرفت، تا آخرین لحظه در کنار امام حسین علیهالسلام ماند و در راه دفاع از دین و امامش جان فدا کرد. مقام معنوی او چنان والاست که همه شهیدان در قیامت به منزلتش غبطه میخورند.
حضرت عباس علیهالسلام، برادر و علمدار امام حسین علیهالسلام، نماد وفاداری، ایثار و ادب در کربلاست. او با وجود تشنگی، آب ننوشید و برای رساندن آب به خیمهها جنگید. شهادتش کنار نهر علقمه، امام حسین علیهالسلام را سخت اندوهگین کرد و یادش جاودانه ماند.
حضرت عباس علیهالسلام نماد شجاعت و دلاوری بود. در روز عاشورا، هنگامی که چهار تن از یاران امام حسین علیهالسلام در محاصره دشمن گرفتار شدند، به فرمان امام بهتنهایی به قلب سپاه دشمن زد، آنان را پراکنده کرد و یاران مجروح را نجات داد. این رخداد جلوهای از قدرت، رشادت و وفاداری اوست.
حضرت عباس علیهالسلام از کودکی در مکتب امیرالمؤمنین علیهالسلام با ادب، اطاعت و احترام به امام تربیت شد. او همواره امام حسین علیهالسلام را با نهایت تکریم خطاب میکرد و در عاشورا نیز ادب و وفاداری خود را نشان داد؛ تا آنجا که تشنگی خویش را فراموش کرد و آب را برای اهلبیت خواست.
در زیارت حضرت عباس علیهالسلام، امام صادق علیهالسلام ایشان را الگوی کامل بندگی معرفی میکنند؛ بندهای مطیع خدا و اولیای الهی، وفادار به حق، یاریگر دوستان خدا، خیرخواه مردم، ثابتقدم در مسیر حق، برخوردار از بصیرت و پیرو صالحان و پیامبران. این ویژگیها، نقشه راهی برای زندگی مؤمنانه و الهی است.
یکی از راه های شناخت یک شخص، معرفی وی توسط شخصیتی مورد وثوق و قابل اطمینان است که حرفش سند و به دور از مبالغه و در کمال صدق باشد. حال اگر این شخصیت از معصومین باشد، دیگر هیچ خدشهای
بندگان خداشناس با این ویژگی شناخته میشوند که هیچ کاری را جز در راستای خشنودی و رضایت پروردگار انجام نمیدهند. خداوند متعال در قرآن کریم میفرماید: “بگو: نماز و تمام عبادات من و زندگی و مرگ من، همه برای خداوند
انسان ذاتا طالب زیبایی است و آن را دوست دارد. در حقیقت تمایل آدمی به زیبایی و جمال، یکی از خواهشهای فطری بشر است و احساس لذّت از زیباییها با سرشت انسان آمیخته شده است. اما زیبایی بر دو قسم
در یکی از روزهای جنگ صفین، امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) صورت جوانی را با نقاب پوشاند و او را به عنوان یک رزمنده ناشناس به میدان فرستاد. او آنچنان در صحنه نبرد جولان داد که گویا همه میدان، در قبضه
تجربه و تحقیق ثابت کرده است که در ایجاد و ساختن شخصیت کودک، مادر نقش غیرقابل انکاری را داراست. مادر از هر جهت به کودک نزدیک است. نخستین زمزمهها و سرودها و ابراز احساس ها، از سوی او بر کودک
یکی از ارکان مهم زندگی موجودات زنده آب است که همه ی موجودات برای ادامه ی زندگی و بقا به آن نیاز دارند. خداوند بلند مرتبه دراین باره در قرآن کریم میفرماید: “از وجود آب تمام اشیاء زنده اند”[note]1- “و
سالها از شهادت جانگداز دختر پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم)، حضرت زهرا (علیها السلام) میگذشت. اما با گذشت بیش از ده سال از آن داغ جانسوز، هنوز هم غم فراق زهرا (علیها السلام) در دل علی
“سلام بر ابوالفضل العباس، که جان خود را در راه برادرش فدا نمود، از امروز خود برای فردای قیامت توشه ساخت، پاسدار حسین (علیه السلام)بود، در اجرای فرمانش برای سیراب سازی خاندانش کوشید و در این راه دو دستش قطع
لقب باب الحوائج، یکی از القاب و صفات مشهور حضرت ابا الفضل العباس (علیه السلام) در میان شیعیان است و می توان ادعا کرد این لقب برای آن بزرگوار، بی اساس نیست و آن حضرت برای حوائج مسلمانان و اهل
انتخاب یکی از کارهایی است که در طول روز، خواسته و ناخواسته، بارها و بارها انجام میدهیم. انتخاب هایی که هر کدام از لحاظ اهمیت در جایگاه خاص خود قرار دارند و در طول زندگی نقشهای متفاوتی ایفا میکنند، نقشهایی
حضرت عباس بن علی (علیه السلام) فرزند امیرالمومنین (علیه السلام)، برادر سید الشهداء (علیه السلام)، فرمانده و پرچمدار سپاه امام حسین (علیه السلام) در روز عاشورا است. معنای عباس در لغت شیر بیشه، شیری که شیران از او بگریزند آمده
رمز موفقيت هر انسان وارسته عبادت و بندگي حضرت حق است، چراكه فلسفه آفرينش انسان جز اين نيست. البته عبادت معنايي عام دارد و فقط به نماز و روزه محدود نمي گردد. راغب اصفهاني در مفردات خود مي گويد: “عبوديت
من لا صبر له لا ایمان له هنگامیکه حضرت ابراهیم(علیه السلام)خواست تا حضرت اسماعیل(علیه السلام)را برای قربانی کردن با خود ببرد، بههاجر، مادر او، فرمود: فرزندمان را آراسته کن تا او را به مهمانی دوستببرم. اماحضرت ابراهیم(علیه السلام)به امر الهی
وقتی زینب (سلام الله علیها) را بعد از ماجرای کربلا به همراه سایر اسیران به مجلس ابن زیاد بردند، ایشان به صورت ناشناس در میان سایر زنان نشست. پسر زیاد متوجه ایشان شد و پرسید: “این زن ناشناس کیست؟” کسی
