در وجود همه ما انسان­ها تمایل و گرایش به خوبی­ها وجود دارد. ما افراد درستکار و راستگو را دوست داریم. طبیعی است که این دوستی و محبت، آثار و نشانه هایی در وجودمان دارد. وضعيت و حالِ افرادی که دوستشان داریم، روی ما اثر می گذارد. از خوشی آنها خوشحال می شویم و با ناراحتی­شان، ناراحت می­شویم. نمی توان ادعای دوستی و محبت کسی را کرد و نسبت به شرایط و مشکلات او بی­تفاوت بود.

از بدیهیات عقلی آن است كه انسان در سوگ عزیزانش، به حزن و اندوه می نشیند و در فراق آنان، گریان و نالان می شود. رفتار هر انسان آراسته به اخلاق انسانی، هنگام از دست دادن یار، عزیز و بزرگی چنین است. هرچه این فرد عزیزتر باشد و حق بیشتری بر گردن انسان داشته باشد، غم و اندوه از دست دادن او بیشتر و سنگین تر است. کسی که غم فقدان پدر و مادر را تجربه کرده باشد، احتمالاً این موضوع را تصدیق می کند.

مسلّماً این حزن و غم صرفاً قلبی و درونی نیست بلکه بروز و نمود بیرونی هم دارد. یکی از این نمودهای بیرونی ، گریه کردن و عزاداری کردن است.

عزاداری شامل رفتار و مراسمی است که از سر حزن به روش های مختلف و مرسوم برای ابراز ناراحتی و غالباً به صورت جمعی برگزار می گردد. به این منظور، معمولاً مجالسی نیز برقرار می شود و افراد دور هم جمع می شوند و به یاد عزیز از دست رفته سوگواری و عزاداری می کنند.

حال هر چه مقام و عظمت شخصیت از دست رفته والاتر باشد، اهمیت و جایگاه این سوگ مندی بیشتر و پررنگ تر می شود. می دانیم کسانی در این عالم بوده و هستند که حق عظیمی بر گردن ما دارند؛ حتی بیش از پدر و مادر؛ کسانی که همه عمر خود را وقف بندگی خداوند و هدایت ما انسانها کردند. آنها نه تنها برای سعادت دنیوی ما رهنمودهای بسیاری داشتند، بلکه دلسوزانه عهده دار هدایت و سعادت ابدی ما شدند. این افراد همان پیامبران الهی و اوصیای ایشان هستند.

همان طورکه می دانیم حضرت محمد صلی الله علیه و آله، آخرین پیامبر الهی و پس از ایشان، اهل بیت مطهر ایشان علیهم السلام، پیشوایان دین و امامان هدایت هستند. ایشان در این مسیر، سختی ها را به جان خریده اند و دلسوزانه ما را به صراط مستقیم راهنمایی کرده و با ارشادات خود، راه خوشبختی ابدی را به ما نشان داده اند. واضح است که این بزرگواران چه حق عظیمی بر گردن ما دارند. پیروی از ایشان کلید نجات و خوشبختی ابدی ماست.

و جالب است که پیامبر گرامی اسلام برای همه این تلاش ها و زحمات طاقت فرسا، هیچ مزد و پاداشی درخواست نکرده اند مگر ابراز محبت و مودت به خاندانشان. قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‏(1)

خدای متعال در این مبارکه به پیامبرش می فرماید که به مردم بگو من از شما هیچ مزد و پاداشی نمی خواهم مگر مودت به نزدیکانم. می بینیم که در آیه مبارکه، لفظ «مودّت» به کار رفته ؛ نه محبّت . محبّت ، امری درونی و قلبی است اما مودّت، نشان دادن محبت است. خداوند در قرآن کریم، اجر رسالت پیامبر را اظهار محبت نسبت به اهل بیت ایشان علیهم السلام بیان کرده است.

همان طور که پیش تر هم اشاره شد، یکی از مصادیق ابراز محبت نسبت به ایشان، عزاداری کردن در سوگشان است. عزاداری کردن نه تنها نشانه دوستی و محبت است بلکه خود این، موجب نزدیکی و تقرّب ما به اهل بیت پیامبر می شود. یک مسلمان شیعه تلاش می کند از طریق اقامه عزا برای امامانش، خود را به ایشان نزدیک کند و پیوند قلبی خود را با موالیانش قوی تر سازد.

محبت و ارادت یک پیرو و شیعه اهل بیت نسبت به موالیانش، محدود به زمان و مکان خاص نمی شود. لذا غم و اندوه و عزاداری بر مظلومیت ایشان نیز فراتر از سوگواری برای نزدیکان است و همواره جریان دارد.

حزن و اندوه در سوگ ائمه علیهم السلام خصوصاً در سالگرد شهادتشان، دوباره زنده می شود و با یاد مظلومیت و غربت ایشان، قلب دوستدارانشان به درد می آید. لذا به خصوص در این ایام، مجالس عزا برای بزرگداشت و زنده نگه داشتن نام و ياد ایشان برپا می شود. این، توصیه و سفارش خود ائمه علیهم السلام بوده و برای کسی که امر ایشان را زنده بدارد دعا کرده اند. (2)

علاوه بر این، افزایش محبت و ارادت و شناخت ما نسبت به ائمه علیهم السلام که از ثمرات سوگواری برای ایشان است، نعمتی بسیار گرانبها و ارزشمند است که موجب جلب رضایت الهی و رشد و ارتقای ما در مسیر بندگی خداوند می شود.

می دانیم که همه امامان ما مورد ظلم و ستم فراوان واقع شده و هیچ کدام به مرگ طبیعی از دنیا نرفته اند(3) بلکه دشمنان، آنها را به شهادت رسانده اند. ولی در بین همه اهل بیت، شهادت امام حسین علیه السلام در کربلا تفاوت و امتیاز ویژه ای دارد. جنایت اتفاق افتاده برای سیدالشهدا علیه السلام و خانواده ایشان از مصیبت های سنگین تاریخ بشریت بوده است.

این مصیبت به قدری جانسوز و دردناک است که زبان از بیان آن قاصر است. عمق این فاجعه به حدی است که امام رضا علیه السلام می فرمایند پلک چشمان ما از گریه بر مصیبت ایشان مجروح است. (4)

خداوند متعال نسبت به گریه و عزاداری برای امام حسین علیه السلام اوامر و تأکیدهای ویژه ای داشته است. (5) ائمه علیهم السلام با شروع ماه محرّم (ماه شهادت امام حسین) نه تنها خودشان مجلس عزا بر پا می کردند (6) بلکه به شیعیانشان هم توصیه و تأکید فراوانی می کردند که قضیه شهادت سیدالشهدا را بزرگ بدارند و در اقامه عزای ایشان هرچه بیشتر تلاش کنند. (7)

در روایات رسیده از اهل بیت، آثار و برکات و ثواب های فوق العاده ای برای اقامه عزای سید الشهدا و بیان مصائبشان و گریه بر ایشان بیان شده است. (8) لذا عزاداری بر ایشان به عنوان سنتی زنده و ماندگار در طول تاریخ به جا مانده است و به خصوص با آغاز ماه محرم، دوباره احیا می شود. (9)

اقامه عزا فقط در اسلام و برای امامان شیعه نیست؛ بلکه پیروان همه ادیان الهی در سوگ پیشوایانشان عزاداری می کنند (10) ؛ و به اشکال و آداب مختلف، غم و اندوه خود را ابراز می دارند.

محبّان و شیعیان ابا عبد الله علیه السلام نیز هر ساله به خصوص در ایام ماه محرّم با اشک ریختن، پوشیدن لباس مشکی، روضه خوانی، سینه زنی، زنجیرزنی، برافراشتن علم و بیرق عزا و راه انداختن دسته های عزاداری، قربانی کردن و… به یاد غربت و مظلومیت امام حسین علیه السلام

این مراسم­ها و بزرگداشت شعائر حسینی موجب افزایش محبت ائمه علیهم اسلام در قلب های عزاداران و نیز انتقال این گوهر ارزشمند به نسل های بعد می شود. همچنین در سخنرانی هایی که نوعاً در مراسم عزاداری انجام می شود، به ذکر فضائل و مناقب اهل بیت پرداخته می شود و سطح آگاهی و شناخت مردم از پیشوایان دین بالا می رود و اسلام حقیقی به مردم شناسانده و معرفی می شود. به بیان دیگر، از راه تبلیغ دین در این مجالس، بستر مناسبی برای تقویت پایه های اعتقادی و معرفتی مردم فراهم می شود.

علاوه بر این، یکی از رسوم متداول در این مجالس، سنّت حسنه اطعام است که برای آن ثواب های زیادی وعده داده شده است.(11) بانیان عزا معمولاً از مهمانان خود با خوراک های متناسب با این مناسبت پذیرایی می کنند؛ از چای و حلوا گرفته تا غذای نذری و… این نه تنها در مجالس خانگی بلکه بعضاً در سطح عمومی جامعه نیز صورت می گیرد و به این ترتیب مردم از طعام متبرک به نام سیدالشهدا علیه السلام بهره مند و متنعّم می شوند.

خلاصه آنکه ما شیعیان در مصیبت ائمه اطهار علیهم السلام عزادارى و گریه مى كنیم به این دلیل كه آنان محبوب ما هستند و ما دنیا و آخرت خود را مدیون آنها هستیم، تار و پود وجودمان با عشق و محبّتشان عجین شده و این اظهار محبت در حقیقت اداء حق رسالت است. محبّ واقعى كسى است كه در شادى آنان مسرور و در مصیبتشان اندوهگین باشد و در این میان، مظلومیت و مصیبت سیدالشهدا علیه السلام، مقوله ای خاص است و اقامه عزای ایشان بالخصوص مورد تأکید قرار گرفته و این خود، مشعل هدایت بشر تا روز قیامت است.

پاورقی :

(1)سوره  شوری/آیه 23

 (2)  كامل الزيارات / النص / 101 / الباب الثاني و الثلاثون ثواب من بكى على الحسين بن علي ع

امام صادق علیه السّلام ، به (مسمع ) که از سوگواران و گریه کنندگان بر عزاى حسینى بود، فرمودند:

رَحِمَ اللَّهُ دَمْعَتَكَ- أَمَا إِنَّكَ مِنَ‏ الَّذِينَ‏ يُعَدُّونَ‏ مِنْ‏ أَهْلِ‏ الْجَزَعِ‏ لَنَا وَ الَّذِينَ يَفْرَحُونَ لِفَرَحِنَا وَ يَحْزَنُونَ لِحُزْنِنَا وَ يَخَافُونَ لِخَوْفِنَا وَ يَأْمَنُونَ إِذَا أَمِنَّا أَمَا إِنَّكَ سَتَرَى عِنْدَ مَوْتِكَ حُضُورَ آبَائِي لَكَ- وَ وَصِيَّتَهُمْ مَلَكَ الْمَوْتِ بِكَ وَ مَا يَلْقَوْنَكَ بِهِ مِنَ الْبِشَارَةِ أَفْضَلُ وَ لَمَلَكُ الْمَوْتِ أَرَقُّ عَلَيْكَ وَ أَشَدُّ رَحْمَةً لَكَ مِنَ الْأُمِّ الشَّفِيقَةِ عَلَى وَلَدِهَا

خدا رحمت كند اشک‏هاى تو را. بدان قطعاً تو از كسانى محسوب مى‏شوى كه به خاطر ما جزع نموده و به واسطه سرور و فرح ما مسرور گشته و به خاطر حزن ما محزون گرديده و به جهت خوف ما خائف بوده و هنگام مأمون بودن ما در امان هستند. توجه داشته باش حتماً و عن­قريب هنگام مرگ اجدادم را بالاى سرت خواهى ديد كه ملك الموت سفارش تو را خواهند نمود و بشارتى كه به تو خواهند داد برتر و بالاتر از هر چيزى است و خواهى ديد كه ملك الموت از مادر مهربان به فرزندش به تو مهربان‏تر و رحيم‏تر خواهد بود.

وسائل الشيعة / ج‏14 / 501 / 66 باب استحباب البكاء لقتل الحسين و ما أصاب أهل البيت ع و خصوصا يوم عاشوراء

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع‏ أَنَّهُ قَالَ لِلْفُضَيْلِ تَجْلِسُونَ وَ تَتَحَدَّثُونَ فَقَالَ نَعَمْ  فَقَالَ إِنَّ تِلْكَ الْمَجَالِسَ‏ أُحِبُّهَا فَأَحْيُوا أَمْرَنَا فَرَحِمَ‏ اللَّهُ‏ مَنْ أَحْيَا أَمْرَنَا يَا فُضَيْلُ مَنْ ذَكَرَنَا أَوْ ذُكِرْنَا عِنْدَهُ ثُمَّ ذَكَرَ مِثْلَهُ.

امام جعفر صادق عليه السّلام به فضيل فرمود: شما مي­نشينيد و گفتگو مي كنيد؟ گفت: آرى فدايت شوم.

فرمود: اين گونه مجالس را دوست دارم، اى فضيل! امر دين ما را زنده كنيد، اى فضيل! هر كسى نام ما را ببرد يا نام ما نزد او برده شود و به قدر بال مگس اشك از چشمش خارج شود خدا گناهان او را مى‏آمرزد، و لو اينكه به قدر كف دريا باشد.

(3) كفاية الأثر في النص على الأئمة الإثني عشر /   / 162 / باب ما روي عن الحسن بن علي عن رسول الله ص في النصوص..

امام حسن مجتبی علیه السلام فرمودند:

وَ لَقَدْ حَدَّثَنِي جَدِّي رَسُولُ اللَّهِ ص أَنَّ الْأَمْرَ يَمْلِكُهُ اثْنَا عَشَرَ إِمَاماً مِنْ أَهْلِ بَيْتِهِ وَ صَفْوَتِهِ مَا مِنَّا إِلَّا مَقْتُولٌ‏ أَوْ مَسْمُومٌ‏

هر آينه جدّم رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله به من فرمود: كه امر (امامت) را دوازده نفر از اهل بيتش و برگزيدگان (از خاندانش) مالك شوند، و از ما نيست كسى جز اينكه يا كشته گردد و يا مسموم شود.

(4) مناقب آل أبي طالب عليهم السلام (لابن شهرآشوب) / ج‏4 / 86 / فصل في مقتله ع ….. 

 إِنَّ الْمُحَرَّمَ شَهْرٌ كَانَ أَهْلُ الْجَاهِلِيَّةِ يُحَرِّمُونَ الْقِتَالَ فِيهِ فَاْسْتُحِلَّتْ فِيهِ دِمَاؤُنَا وَ هُتِكَتْ فِيهِ حُرْمَتُنَا وَ سُبِيَ فِيهِ ذَرَارِينَا وَ نِسَاؤُنَا وَ أُضْرِمَتِ النِّيرَانُ فِي مَضَارِبِنَا وَ انْتُهِبَ مَا فِيهَا مِنْ ثِقْلِهَا وَ لَمْ تُدَعْ لِرَسُولِ اللَّهِ حُرْمَةٌ فِي أَمْرِنَا إِنَّ يَوْمَ قَتْلِ الْحُسَيْنِ أَقْرَحَ جُفُونَنَا وَ أَسْبَلَ دُمُوعَنَا وَ أَذَلَّ عَزِيزَنَا أَرْضُ كَرْبَلَاءَ أَوْرَثَتْنَا الْكَرْبَ وَ الْبَلَاءَ إِلَى يَوْمِ الِانْقِضَاءِ فَعَلَى مِثْلِ الْحُسَيْنِ فَلْيَبْكِ الْبَاكُونَ

محرم ماهى است كه مردم دوره جاهلى جنگ و خون ريزى در آن را حرام مى‏دانستند ولى ريختن خونهاى ما در آن ماه روا دانسته شد و حرمت ما در آن دريده شد و كودكان و زنان ما در آن اسير شدند و خيمه‏هاى ما را آتش زدند و هر چه در آن بود غارت كردند و در كار ما رعايت هيچ حرمتى‏ براى رسول خدا صورت نگرفت. همانا روز شهادت حسين (ع) پلكهاى چشم ما را مجروح و اشك ما را روان كرد و عزيز ما را خوار و زبون ساخت. اى سرزمين كربلا! تو تا روز رستاخيز ما را گرفتار اندوه و بلا كردى. آرى، بايد به كسى چون حسين (ع) گريه‏كنندگان گريه كنند.

(5) مراجعه کنید به بحار الأنوار (ط – بيروت) / ج‏44 / 245 / باب 30 إخبار الله تعالى أنبياءه و نبينا ص بشهادته…

  (6) مُصْعَبٍ الْعَبْدِيِّ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع فَقَالَ قُولُوا لِأُمِ‏ فَرْوَةَ تَجِي‏ءُ فَتَسْمَعُ مَا صُنِعَ بِجَدِّهَا قَالَ فَجَاءَتْ فَقَعَدَتْ خَلْفَ السِّتْرِ ثُمَّ قَالَ أَنْشِدْنَا قَالَ فَقُلْتُ‏ فَرْوُ جُودِي بِدَمْعِكِ الْمَسْكُوبِ‏ قَالَ فَصَاحَتْ وَ صِحْنَ النِّسَاءُ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع الْبَابَ الْبَابَ

سفيان بن مصعب عبدى گويد: به محضر امام صادق عليه السّلام شرفياب شدم حضرت فرمود: به ام فروة بگوئيد بيايد و بشنود كه با جدش چه كردند! سفيان گويد: ام فروة آمد و در پس پرده‏ نشست سپس امام صادق‏ عليه السّلام به من فرمود: براى ما مرثيه بخوان، گويد: گفتم: «اى ام فروة! نثار كن اشك ريزانت را». ام فروة كه اين بيت را شنيد شيون كرد و زنان ديگر هم كه در خانه بودند صداى شيونشان بلند شد، امام صادق عليه السّلام فرمود: در خانه را! در خانه را! (شايد مقصود اين باشد كه در را ببنديد كه دشمنان نفهمند در اينجا مجلس سوگوارى حسين عليه السّلام برپا شده)

(7) امام باقر علیه السّلام نسبت به کسانى که در روز عاشورا نمى توانند به زیارت آن حضرت بروند، این گونه دستور عزادارى دادند و فرمودند: ثُمَّ لْيَنْدُبِ الْحُسَيْنَ ع وَ يَبْكِيهِ وَ يَأْمُرُ مَنْ فِي دَارِهِ بِالْبُكَاءِ عَلَيْهِ وَ يُقِيمُ فِي دَارِهِ مُصِيبَتَهُ بِإِظْهَارِ الْجَزَعِ عَلَيْهِ وَ يَتَلَاقَوْنَ بِالْبُكَاءِ بَعْضُهُمْ بَعْضاً فِي الْبُيُوتِ وَ لْيُعَزِّ بَعْضُهُمْ‏ بَعْضاً بِمُصَابِ الْحُسَيْنِ ع فَأَنَا ضَامِنٌ لَهُمْ إِذَا فَعَلُوا ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ جَمِيعَ هَذَا الثَّوَابِ

سپس براى امام حسين عليه السّلام ندبه و گريه نموده و به كسانى كه در خانه مى‏باشند نيز امر نمايد كه براى آن حضرت بگريند و با اظهار جزع و فزع بر آن جناب در خانه‏اش اقامه مصيبت نمايد و مواظب باشند هر گاه اهل خانه يك ديگر را ملاقات كردند با گريه باشند و لازم است برخى از آنها بعضى ديگر را نسبت به مصيبت حضرت ابا عبد اللَّه الحسين عليه السّلام تسليت دهند و در صورتى كه به اين دستورهائى كه داده شد عمل كنند من ضامن مى‏شوم كه حق تعالى تمام ثواب‏هائى كه ذكر شد را به ايشان اعطاء فرمايد.

(8) عيون أخبار الرضا عليه السلام / ج‏1 / 299 / 28 باب فيما جاء عن الإمام علي بن موسى ع من الأخبار المتفرقة…

امام رضا علیه السلام فرمودند:

يَا ابْنَ شَبِيبٍ إِنْ كُنْتَ بَاكِياً لِشَيْ‏ءٍ فَابْكِ لِلْحُسَيْنِ‏ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ ع فَإِنَّهُ ذُبِحَ كَمَا يُذْبَحُ‏ الْكَبْشُ وَ قُتِلَ مَعَهُ مِنْ أَهْلِ بَيْتِهِ ثَمَانِيَةَ عَشَرَ رَجُلًا مَا لَهُمْ فِي الْأَرْضِ شَبِيهُونَ

اى ابن شبيب! اگر مي خواهى گريه كنى، بر حسين بن علىّ ابن ابي طالب عليهما السّلام گريه كن، زيرا او را همچون گوسفند ذبح كردند و از بستگانش، هيجده نفر به همراهش شهيد شدند كه در روى زمين نظير نداشتند.

الأمالي (للطوسي) / النص / 162 / [6] المجلس السادس

امام صادق علیه السلام فرمودند:

كُلُّ الْجَزَعِ وَ الْبُكَاءِ مَكْرُوهٌ سِوَى‏ الْجَزَعِ‏ وَ الْبُكَاءِ عَلَى الْحُسَيْنِ (عَلَيْهِ السَّلَامُ).

هر جزع و فزع و گريه‏اى مكروه است غير از جزع و گريه براى امام حسين عليه السّلام‏.

  (9) روضة الواعظين و بصيرة المتعظين (ط – القديمة) / ج‏1 / 169

امام رضا علیه السلام فرمودند:

إِذَا دَخَلَ شَهْرُ الْمُحَرَّمِ لَا يُرَى‏ ضَاحِكاً وَ كَانَتِ الْكَآبَةُ تَغْلِبُ عَلَيْهِ حَتَّى تَمْضِيَ مِنْهُ عَشْرَةُ أَيَّامٍ فَإِذَا كَانَ يَوْمُ الْعَاشِرِ كَانَ ذَلِكَ الْيَوْمُ يَوْمَ مُصِيبَتِهِ وَ حُزْنِهِ وَ بُكَائِهِ وَ يَقُولُ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي قُتِلَ فِيهِ الْحُسَيْنُ ع‏

سپس فرمود: چون هلال محرم آشكار مى‏شد، پدرم هرگز متبسم و با لبخند ديده نمى‏شد و اندوهش افزون مى‏شد و چون روز دهم آن ماه فرا مى‏رسيد، آن روز روز غم و سوگ و گريستن او بود و آن همان روزى است كه امام حسين كه درودهاى خدا بر او باد در آن شهيد شد.

(10) برای آشنایی با آداب و رسوم عزاداری پیروان ادیان الهی به ….. مراجعه کنید.

(11) مجمع البحرين / ج‏3 / 406 / (عشر) ….. 

فِي حَدِيثِ مُنَاجَاةِ مُوسَى ع‏ وَ قَدْ قَالَ يَا رَبِّ لِمَ فَضَّلْتَ أُمَّةَ مُحَمَّدٍ ص عَلَى سَائِرِ الْأُمَمِ؟

فَقَالَ اللَّهُ‏ تَعَالَى: فَضَّلْتُهُمْ لِعَشْرِ خِصَالٍ. قَالَ مُوسَى: وَ مَا تِلْكَ الْخِصَالُ الَّتِي يَعْمَلُونَهَا حَتَّى آمُرَ بَنِي إِسْرَائِيلَ يَعْمَلُونَهَا؟  قَالَ اللَّهُ تَعَالَى: الصَّلَاةُ وَ الزَّكَاةُ وَ الصَّوْمُ وَ الْحَجُّ وَ الْجِهَادُ وَ الْجُمُعَةُ وَ الْجَمَاعَةُ وَ الْقُرْآنُ وَ الْعِلْمُ وَ الْعَاشُورَاءُ قَالَ مُوسَى: يَا رَبِّ وَ مَا الْعَاشُورَاءُ؟ قَالَ: الْبُكَاءُ وَ التَّبَاكِي عَلَى سِبْطِ مُحَمَّدٍ ص وَ الْمَرْثِيَةُ وَ الْعَزَاءُ عَلَى مُصِيبَةِ وُلْدِ الْمُصْطَفَى، يَا مُوسَى مَا مِنْ عَبْدٍ مِنْ عَبِيدِي فِي ذَلِكَ الزَّمَانِ بَكَى أَوْ تَبَاكَى وَ تَعَزَّى عَلَى وُلْدِ الْمُصْطَفَى إِلَّا وَ كَانَتْ لَهُ الْجَنَّةُ ثَابِتاً فِيهَا، وَ مَا مِنْ عَبْدٍ أَنْفَقَ مِنْ مَالِهِ فِي مَحَبَّةِ ابْنِ بِنْتِ نَبِيِّهِ طَعَاماً وَ غَيْرِ ذَلِكَ دِرْهَماً أَوْ دِينَاراً إِلَّا وَ بَارَكْتُ لَهُ فِي دَارِ الدُّنْيَا الدِّرْهَمَ بِسَبْعِينَ وَ كَانَ مُعَافاً فِي الْجَنَّةِ وَ غَفَرْتُ لَهُ ذُنُوبَهُ، وَ عِزَّتِي وَ جَلَالِي مَا مِنْ رَجُلٍ أَوِ امْرَأَةٍ سَالَ دَمْعُ عَيْنَيْهِ فِي يَوْمِ‏ عَاشُورَاءَ وَ غَيْرِهِ قَطْرَةً وَاحِدَةً إِلَّا وَ كَتَبْتُ لَهُ أَجْرَ مِائَةِ شَهِيدٍ.

روزی حضرت موسی علیه السلام عرض کرد: ای پروردگار من، چرا امّت محمّد را بر سایر امّت ها برتری دادی؟  خداوند متعال فرمود: ایشان را به دلیل ده خصلت برتری بخشیدم. حضرت موسی علیه السلام عرض کرد: آن ده خصلت چیست تا بنی اسرائیل را نیز امر کنم که به جا آورند؟  خداوند فرمود: نماز، زکات، روزه، حجّ، جهاد، نماز جمعه، نماز جماعت، قرآن، علم و عاشورا. حضرت موسی علیه السلام عرض کرد: ای پروردگار من، عاشورا چیست؟ فرمود: گریه و خود را به گریه انداختن، مرثیه خوانی و عزاداری برای مصیبت فرزند محمّد مصطفی صلّی الله علیه وآله. اي موسي، هر بنده‌اي از بندگانم که در سوگ فرزند مصطفي بگريد و يا تباکي کند، او را پاداش بهشت دهم و هيچ بنده‌اي از بندگانم از مال و ثروت خود در راه محبت فرزند دختر پيامبر صرف ننمايد مگر اينکه پاداش هر درهم را هفتاد درهم در دنيا عطا کنم و در بهشت متنعم شود و از گناهان او درگذرم.