باسمه تعالی

… چه زیباست که در سالروز رحلت رسول اکرم (صلی الله علیه واله)، قسمتی از اوصاف آن بزرگوار را از بیان نزدیک ترین یاور و هم دم و صاحب سِر آن حضرت ، امیرالمومنین (علیه السلام ) ، به گوش جان شنوا باشیم و ندای امیر مؤمنان را در تأسی به وجود مطهر نبی اکرم ، لبیک گوئیم . . .

” پس به پیامبر پاکیزه و پاک خود اقتدا کن ، زیرا آن حضرت سزاوار پیروی کردن است برای کسی که پیروی کند و صبر و شکیبائی او برای کسی که شکیبا باشد ، سرمشق است . و محبوب ترین بندگان نزد خدا کسی است که پیرو پیغمبر خود بوده و بدنبال نشانه او برود . لقمه دنیا را به اطراف دندان می خورد . ( بدین معنا که در دنیا زیادتر از آنچه را که ناچار به استفاده از آن بود فرا نمی گرفت . ) و به دنیا به گوشه چشم نمی نگریست . ( هیچ گونه به دنیا دل نمی بست ) . . .

دنیا به او پیشنهاد شد ، از قبول آن امتناع نمود . و ـ چون ـ دانست  خدا چیزی را دشمن می دارد ، آنرا دشمن داشت و چیزی را که خوار شمرده ، آنرا خوار انگاشت و چیزی را که کوچک شمرده ، آنرا کوچک داشت …

پیغمبر صلی الله علیه و آله ، بر روی زمین طعام می خورد و می نشست مانند نشستن بنده  ( عبد ) و بدست خود پای افزار خود را پینه می بست و جامه خود را خود وصله می نمود . ..

پس به دل خود از دنیا روی گرداند ، و یاد آنرا در خاطر خود می راند و دوست داشت که زینت دنیا از او نهان ماند تا از آن جامه زیبا فرا نگیرد ،  دنیا را پایدار نمی دانست و امیدواری درنگ کردن در آنجا را نداشته باشد  . پس ـ علاقه ـ انرا از خود برون کرده ، و دل از آن برداشت و دیده از آن برگردانید . . .

همانا خدا ، محمد صلی الله علیه و آله را نشانه ای ساخت برای قیامت ( چون پس از او پیامبری مبعوث نخواهد شد . ) و مژده دهنده به بهشت و ترساننده از عقوبت . از دنیا برون رفت و از از نعمت آن سیر نخورد ( از لذات و خوشیهای دنیوی بهره مند نگردید )  و به آخرت وارد شد و گناهی با خود نبرد . . .

پس چه بزرگ است منتی که خدا بر ما نهاده  و چنین نعمتی به ما داده است : پیشروی که باید او را پیروی کنیم و پیشوائی که پا بر جای پای او نهیم . . . “[1]

و چه جانسوز امیر المؤمنین با محبوب و مقتدای خویش نجوا می کند ؛ آن هنگام که پیکر مطهرش را غسل می دهد :

” پدر و مادرم بفدای تو باد ای رسول خدا همانا با مرگ تو – رشته ای – از نبوت و احکام الهی و اخبار آسمانی بریده شد که با مرگ دیگران ( سایر پیامبران ) بریده نگردید . . . .

اگر امر به شکیبائی و نهی از ناله و فریاد و فغان نفرموده بودی ، هر آینه ( در فراق تو ) سرچشمه های اشک چشم را ( با گریه بسیار ) خشک می کردیم ، و درد و غم پیوسته ، و حزن و اندوه همیشه باقی بود ، و خشکی اشک چشم و دائمی بودن حزن و اندوه در مصیبت تو کم است ، ولی مرگ چیزی است که بر طرف نمودن آن ممکن نبوده و دفع آن غیر مقدور است .

پدر و مادرم بفدای تو باد ، مارا نزد پروردگارت بیاد آورده و در خاطر خویش نگهدار[2] . “

برچسب خورده: پیامبر اکرم_رحلت پيامبر اکرم_زهد پیامبر اکرم (ص) در دنیا_زهد در دنیا و رغبت در آخرت_سیره پیامبراکرم ص_عظمت مصیبت رحلت پیامبر اکرم (ص)

پاورقی ها:

[1] (فرازهائی از خطبه 160 نهج البلاغه )

[2] (نهج البلاغه، فرازی از خطبه 235 )

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *