“پسرم! به شیعیانم سلام مرا برسان و به آن‌ها بگو: پدرم غریبانه از دنیا رفت؛ پس بر او با ناله بگریید و شهید از دنیا رفت؛ پس بر او اشک بریزید…”

(امام حسین (علیه السلام) خطاب به فرزندش امام سجاد (علیه السلام) در آخرین لحظات حیات) [note]1- کلمات الامام الحسین (علیه السلام)، صفحه 458- ذریعه النجاه، صفحه139[/note]

 ائمه اطهار (علیهم السلام) شیعیان را پیوسته به گریه کردن و گریاندن بر امام حسین (علیه السلام) تشویق می‌نمودند و خود نیز به این کار پایبند بودند. در زیارت ناحیه مقدسه از حضرت مهدی (علیه السلام) خطاب به جد بزرگوارشان سالار شهیدان آمده است: “هر صبح و شام برایت ناله می‌کنم و به جای اشک برایت خون می گریم.”[note]2- المزار ابن المشهدی، صفحه501- بحارالانوار، جلد98، صفحه238،320[/note]

اهل بیت (علیهم السلام) علاوه بر تاکید به همیشگی بودن حزن و اندوه بر مصایب وارد بر امام حسین (علیه السلام)، حزن و اندوهشان با ورود به ماه محرم بیشتر پدیدار می‌گشت.

در این راستا امام رضا (علیه السلام) می فرماید: «چون ماه محرم فرا می‌رسید، پدرم خندان دیده نمی‌شد و از روز اول تا روز دهم محرم، روز به روز غم و اندوهش زیادتر می‌گردید و روز عاشورا روز اوج مصیبت و اندوه و گریه ی او بود و پبوسته می‌فرمود: “امروز روزی است که حسین (علیه السلام) کشته شد.”»[note]3- امالی شیخ صدوق، صفحه191- وسایل الشیعه، جلد14، صفحه505[/note]

ائمه طاهرین (علیهم السلام) علاوه بر این عزاداری و حزن فردی، به برپایی مجالس عزا نیز تاکید داشتند. ایشان همواره خود برگزار کننده ی مجالس در خانه‌های خود و مکان‌های عمومی بودند.

دعبل خزاعی می‌گوید: در ایام عاشورا، علی ابن موسی الرضا (علیه السلام) را دیدم. ایشان اندوهناک نشسته بود وجمعی از شیعیان در خدمت ایشان بودند. امام رضا (علیه السلام) مرا صدا زد و نزدیک خود نشاند و فرمود: “ای دعبل، این روزها ایام حزن ما اهل بیت و ایام سرور و شادی دشمنان ماست، شعری در مرثیه ی سیدالشهدا (علیه السلام) بخوان.”

دعبل می‌گوید من شعری در مصیبت‌های امام حسین (علیه السلام) خواندم. امام رضا (علیه السلام) و حاضرین بسیار گریستند، به گونه‌ای که صدای گریه از خانه آن حضرت بلند شد.[note]4- بحار الانوار، جلد 45، صفحه 257[/note]

همچنین آن حضرت در روز اول ماه محرم به “ریان بن شبیب” فرمود: «محرم ماهی است که (حتی) اهل جاهلیت جنگ را در آن حرام می‌دانستند؛ اما در همین ماه خاندان و زنان ما را اسیر کردند و خیمه‌های ما را آتش زدند … و حرمت پیامبر را رعایت نکردند …”[note]5- امالی شیخ صدوق، صفحه 284[/note]

امام حسین (علیه السلام) این مصیبت‌ها را تحمل نمود تا دین اسلام و خداپرستی واقعی زنده بماند. قیام امام حسین (علیه السلام) حافظ دین خدا بود و عزاداری بر مصایب ایشان، زنده نگهدارنده ی پیام‌های توحیدی قیام آن حضرت است. بدین سان عزاداری بر شهید مظلوم کربلا (علیه السلام) در جهت جلب رضایت خداوند بوده و ائمه اطهار (علیهم السلام) نیز همواره برپا کننده ی عزای آن حضرت بوده اند.پس چه نیکوست که در این ایام همواره یادآور زندگانی، پیام قیام حضرت سیدالشهدا (علیه السلام) و مصائب آن حضرت باشیم و به پیروی از بزرگان دین، به بزرگداشت و اقامه ی عزای آن حضرت اهتمام ورزیم.

( برگرفته از کتاب “احرام محرم”، تألیف: “عبدالحسین نیشابوری “(همراه با تصرف واضافات))

_________________________________________________________________

پاورقی ها:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *